JANDARK 5 MG FILM KAPLI TABLET, 56 ADET

Romatoid artrit (RA), erişkinlerde bir veya birden fazla hastalık modifiye edici anti-romatizmal (DMARD) ilaca yetersiz yanıt veren ya da intoleransı olan orta veya şiddetli aktif romatoid artritte (RA) bir veya daha fazla TNF (tümör nekroz faktörü) blokeri kullanımına yetersiz cevap olması veya intolerans olması durumunda endikedir. Monoterapi olarak veya metotreksat ile kombinasyon halinde kullanılabilir. Diğer JAK inhibitörleri, biyolojik DMARD’lar, azatioprin ve siklosporin gibi potent immünsüpresiflerle birlikte kullanılması uygun değildir. Psöriatik artrit (PsA), erişkinlerde bir veya birden fazla hastalık modifiye edici anti-romatizmal ilaca (DMARD) yetersiz yanıt veren ya da intoleransı olan aktif psöriatik artrit (PsA) tedavisinde bir veya daha fazla TNF blokeri kullanımına yetersiz cevap olması veya intolerans olması durumunda endikedir. Diğer JAK inhibitörleri, biyolojik DMARD’lar, azatioprin ve siklosporin gibi potent immünsüpresiflerle birlikte kullanılması uygun değildir. Ankilozan spondilit (AS), erişkinlerde konvasiyonel tedaviye yanıtsız ankilozan spondilit (AS) tedavisinde bir veya daha fazla TNF blokeri kullanımına yetersiz cevap olması veya intolerans olması durumunda endikedir. Diğer JAK inhibitörleri, biyolojik DMARD’lar, azatioprin ve siklosporin gibi potent immünsüpresiflerle birlikte kullanılması uygun değildir. Ülseratif kolit (ÜK), konvansiyonel tedaviye ve bir biyolojik ajana yetersiz yanıt veren, yanıtın kaybedildiği veya intolerans gösteren orta ila şiddetli aktif ülseratif koliti bulunan erişkin hastaların tedavisinde endikedir. Diğer JAK inhibitörleri, ülseratif kolit için kullanılan biyolojik terapiler veya azatioprin ve siklosporin gibi potent immunsüpresifler ile birlikte kullanılması uygun değildir. Poliartiküler Juvenil idiopatik artrit (pJİA), metotreksata yanıtsız, 40 kg ve üzeri aktif poliartiküler juvenil idiopatik artriti (pJİA) olan hastalarda bir veya daha fazla TNF blokeri ve anti interlökin 6 kullanımına yetersiz cevap olması veya intolerans olması durumunda endikedir. Diğer JAK inhibitörleri, biyolojik DMARD’lar, azatioprin ve siklosporin gibi potent immünsüpresiflerle birlikte kullanılması uygun değildir.

Tofasitinib aşağıdaki hasta gruplarında yalnızca uygun başka bir alternatif tedavi yoksa kullanılmalıdır: 65 yaş ve üzeri, Aterosklerotik kardiyovasküler hastalık öyküsü veya diğer kardiyovasküler risk faktörleri olan hastalar (mevcut veya geçmişte uzun süre sigara içenler gibi) Malignite risk faktörleri olan hastalar (örn. mevcut malignite veya malignite öyküsü), 65 yaş üzeri hastalarda kullanım Tofasitinib ile 65 yaş ve üzeri hastalarda ciddi enfeksiyonlar, miyokard enfarktüsü, maligniteler ve tüm nedenlere bağlı mortalite risklerinin arttığı göz önünde bulundurularak, tofasitinib bu hastalarda yalnızca uygun tedavi alternatifleri mevcut değilse kullanılmalıdır (detaylı bilgi için bakınız). Diğer ilaçlarla kombinasyon Tofasitinibin (TNF) antagonistleri, interlökin (IL)-1R antagonistleri, IL-6R antagonistleri, anti-CD20 monoklonal antikorları, IL-17 antagonistleri, IL-12/IL-23 antagonistleri, anti-integrinler, selektif kostimülasyon modülatörü ve azatiyoprin, 6-merkaptopürin, siklosporin ve takrolimus gibi güçlü immunsüpresan tedavilerle beraber kullanılması denenmemiştir ve artmış immunsüpresyon ve artmış enfeksiyon riski nedeniyle önerilmemektedir. Romatoid artrit klinik çalışmalarında, tofasitinibin MTX kombinasyonu ile görülen advers olayların insidansı tofasitinib monoterapisine kıyasla daha yüksektir. Tofasitinibin fosfodiesteraz 4 inhibitörleri ile kombinasyon halinde kullanımı klinik olarak çalışılmamıştır. Venöz tromboembolizm (VTE) Tofasitinib alan hastalarda, bazıları ölümcül olan pulmoner emboli (PE) ve derin ven trombozu (DVT) dahil olmak üzere ciddi VTE olayları gözlenmiştir. En az bir ek kardiyovasküler risk faktörü olan 50 yaş ve üzeri romatoid artritli hastalarda yapılan randomize bir ruhsatlandırma sonrası güvenlilik çalışmasında, TNF inhibitörlerine kıyasla tofasitinib ile doza bağlı bir VTE riski artışı gözlenmiştir. Bu çalışmadaki bir post hoc keşif analizinde, bilinen VTE risk faktörleri olan hastalarda, 12 aylık tedavide D-dimer seviyesi ≥2×ULN olan tofacitinib ile tedavi edilen hastalarda, D-dimer seviyesi <2× ULN olanlara kıyasla daha sık müteakip VTE vakaları gözlenmiştir; bu durum TNF inhibitörü ile tedavi edilen hastalarda belirgin değildir. Yorumlama, düşük sayıda VTE olayı ve kısıtlı D-dimer testi kullanılabilirliği ile sınırlıdır (yalnızca Başlangıçta, 12. Ayda ve çalışmanın sonunda değerlendirilmiştir). Çalışma sırasında VTE geçirmeyen hastalarda, ortalama D-dimer düzeyleri 12. Ayda tüm tedavi kollarında Başlangıca göre önemli ölçüde azalmıştır. Bununla birlikte, 12. Ayda ≥2× ULN D-dimer düzeyleri, sonraki VTE olayları olmayan hastaların yaklaşık %30'unda gözlenmiştir, bu da bu çalışmada D-Dimertestinin sınırlı özgüllüğüne işaret etmektedir. İdame tedavisi için günde iki kez 10 mg tofasitinib, bilinen VTE, MACE ve malignite risk faktörleri olan ÜK hastalarında, uygun bir alternatif tedavi mevcut olmadığı sürece önerilmemektedir. Kardiyovasküler veya malignite risk faktörleri olan hastalarda (ayrıca.4 “Majör advers kardiyovasküler olaylar (MACE)” ve “Malignite”) tofasitinib sadece uygun tedavi alternatifleri mevcut değilse kullanılmalıdır. MACE veya malignite risk faktörleri dışında VTE risk faktörleri olan hastalarda tofasitinib dikkatle kullanılmalıdır. MACE veya malignite risk faktörleri dışında VTE risk faktörleri arasında geçirilmiş VTE, majör cerrahi geçiren hastalar, immobilizasyon, kombine hormonal kontraseptif veya hormon replasman tedavisi kullanımı, kalıtsal koagülasyon bozukluğu yer almaktadır. VTE riskindeki değişiklikleri değerlendirmek için hastalar tofasitinib tedavisi sırasında periyodik olarak yeniden değerlendirilmelidir. VTE için bilinen risk faktörlerine sahip RA'lı hastalar için, yaklaşık 12 aylık tedaviden sonra D-dimer düzeylerini test etmeyi düşünün. D-dimer test sonucu ≥ 2× ULN ise, tofasitinib ile tedavinin devamına karar vermeden önce klinik faydaların risklerden daha ağır bastığını doğrulayın. VTE belirti ve semptomları olan hastaları derhal değerlendirin ve VTE şüphesi olan hastalarda doza veya endikasyona bakılmaksızın tofasitinibi kesin. Retinal venöz tromboz Retinal venöz tromboz (RVT) tofasitinib ile tedavi edilen hastalarda raporlanmıştır. RVT’yi işaret eden herhangi bir durumu tecrübe eden hastalara derhal medikal yardım almaları tavsiye edilmelidir. Ciddi enfeksiyonlar Tofasitinib tedavisi alan hastalarda bakteriyel, mikobakteriyel, invazif fungal, viral ya da diğer fırsatı patojenlere bağlı ciddi ve bazı durumlarda fatal enfeksiyonlar bildirilmiştir. Fırsatçı enfeksiyon riski Asya coğrafi bölgelerinde daha yüksektir. Kortikosteroid alan romatoid artrit hastaları enfeksiyona yatkın olabilir. Tofasitinib, lokal enfeksiyonlar da dahil olmak üzere aktif enfeksiyonu olan hastalara kullanımından kaçınılmalıdır. Aşağıdaki durumlarda tofasitinibe başlamadan önce tedavinin hastalar açısından faydaları ve riskleri göz önünde bulundurulmalıdır. Tekrarlayan enfeksiyonları olan hastalar, Ciddi ya da fırsatçı enfeksiyon geçmişi olan hastalar, Endemik mikoz bölgelerinde ikamet eden veya seyahat eden kişiler, Enfeksiyona yatkınlığa neden olabilecek altta yatan koşulları bulunan hastalar, Tofasitinib ile tedavi sırasında ya da tedaviden sonra hastalar enfeksiyon belirtileri ve semptomları açısından yakından izlenmelidir. Hastada ciddi bir enfeksiyon, fırsatçı enfeksiyon ya da sepsis ortaya çıkması halinde ilaca ara verilmelidir. Tofasitinib tedavisi sırasında yeni bir enfeksiyon görülen bir hastaya, immünitesi zayıflamış bir hasta için gerekli, tanısal testler derhal ve eksiksiz olarak yapılmalı, uygun antimikrobiyal tedavi başlamalı ve hasta yakından izlenmelidir. Genel olarak yaşlı ve diyabeti olan popülasyonda enfeksiyon sıklığı daha yüksek olduğundan, bu gruptaki hastaların tedavisi sırasında dikkatli olunmalıdır. 65 yaş üstü hastalarda tofasitinib sadece başka uygun tedavi alternatifleri yok ise kullanılmalıdır. Lenfopeni derecesindeki artış ile enfeksiyon riski daha yüksek olabilir. Bireysel hasta enfeksiyon riskini değerlendirirken lenfosit sayısına dikkat edilmelidir. Tedavinin durdurulması ve lenfopeni için izlenme kriterleri belirtilmiştir. Tüberküloz Aşağıdaki durumlarda tofasitinibe başlamadan önce tedavinin hastalar açısından faydaları ve riskleri göz önünde bulundurulmalıdır. TB’ye maruz kalmış hastalar, Endemik TB bulunan yerlerde yaşamış ya da buralara seyahat etmiş olan hastalar. T ofasitinib tedavisinden önce ve tedavi süresince periyodik olarak hastalar latent ya da aktif enfeksiyon açısından değerlendirilmeli ve tetkik edilmelidir. Test sonucu pozitif olan latent TB hastaları, tofasitinib uygulanmadan önce standart antimikobakteriyel tedavi ile tedavi edilmelidir. Yeterli tedavi almış olduğu doğrulanamayan, TB testi negatif latent ya da aktif TB geçmişi olan hastalarda veya testi negatif olduğu halde TB enfeksiyonu açısından risk faktörleri bulunan hastalar için tofasitinib tedavisinden önce anti-tüberküloz tedavi gerekliliği değerlendirilmelidir. TB tedavisinde deneyimli bir uzman tarafından yapılan konsültasyon ile hastaların anti-tüberküloz tedavisi için uygunluk kararının verilmesi önerilmektedir. Tedaviye başlamadan önce latent TB enfeksiyonu testi negatif çıkan hastalar da dahil olmak üzere hastalar TB belirtileri ve semptomlarının gelişimi açısından yakından izlenmelidir. Viral reaktivasyon Tofasitinib ile yapılan klinik çalışmalarda viral reaktivasyon ve herpes virüs reaktivasyonu (örneğin herpes zoster) gözlenmiştir.. Tofasitinib ile tedavi edilen aşağıdaki hasta gruplarında herpes zoster görülme insidansında artış görülmüştür: Japon ve Koreli hastalarda, ALC 1,000 hücre/mm 3 az olan hastalarda, Daha önceden 2 veya daha fazla biyolojik DMARD alan uzun süreli RA hastalarında, Günde 2 kere 10 mg ile tedavi edilen hastalarda, Tofasitinibin kronik viral hepatit reaktivasyonu üzerindeki etkisi bilinmemektedir. Hepatit B veya C için tarama testi pozitif çıkan hastalar klinik çalışmalardan hariç tutulmuştur. Tofasitinib tedavisine başlamadan önce viral hepatit taraması, klinik kılavuzlara uygun olarak yapılmalıdır. Pazarlama sonrası dönemde, tofasitinib alan romatoid artrit (RA) hastalarında en az bir doğrulanmış ilerleyici multifokal lökoensefalopati (PML) vakası bildirilmiştir. PML ölümcül olabilir ve immünsuprese hastalarda yeni başlayan veya kötüleşen nörolojik semptomlar görüldüğünde ayırıcı tanıda dikkate alınmalıdır.Major advers kardiyovasküler olaylar (miyokard enfarktüsü dahil) Tofasitinib alan hastalarda majör advers kardiyovasküler olaylar (MACE) gözlenmiştir. En az bir ek kardiyovasküler risk faktörü olan 50 yaş ve üzeri sahip RA’lı hastalarda yapılan randomize ruhsatlandırma sonrası güvenlilik çalışmasında, TNF inhibitörlerine kıyasla tofasitinib ile miyokard enfarktüsü insidansında artış gözlenmiştir. 65 yaş ve üzerinde halen veya geçmişte uzun süredir sigara içen hastalarda ve aterosklerotik kardiyovasküler hastalık öyküsü veya diğer kardiyovasküler risk faktörleri olan hastalarda tofasitinib yalnızca uygun tedavi alternatifi yok ise kullanılmalıdır. Malignite ve lenfoproliferatif hastalık Tofasitinib, malignitelere karşı hastanın savunma sistemini etkileyebilir. Romatoid artrit (RA) hastalarında, 50 yaş ve üzeri olup en az bir ek kardiyovasküler risk faktörüne sahip bireyler üzerinde yapılan randomize bir ruhsat sonrası güvenlik çalışmasında, tofasitinib kullanımında TNF inhibitörleriyle karşılaştırıldığında malignite insidansında artış gözlenmiştir. Özellikle NMSC, akciğer kanseri ve lenfoma vakalarında artış tespit edilmiştir. Tofasitinib ile tedavi edilen hastalarda NMSC, akciğer kanseri ve lenfoma vakaları diğer klinik çalışmalarda ve pazarlama sonrası dönemde de gözlemlenmiştir. Tofasitinib ile tedavi edilen hastalarda akciğer kanseri, meme kanseri, melanom, prostat kanseri ve pankreas kanseri dahil fakat bunlarla sınırlı olmamak üzere klinik çalışmalarda ve pazarlama sonrası araştırmalarda diğer maligniteler gözlenmiştir…

Romatoid artrit En yaygın görülen ciddi advers reaksiyonlar, ciddi enfeksiyonlar olmuştur. Tüm maruziyet popülasyonunda uzun dönem güvenlilik verilerine göre tofasitinib kullanımı ile en yaygın bildirilen ciddi enfeksiyonlar pnömoni (%1,7), herpes zoster (%0,6), idrar yolu enfeksiyonları (%0,4), selülit (%0,4), divertikülit (%0,3), apandisittir (%0,2). Fırsatçı enfeksiyonlar arasından TB ve diğer mikobakteriyel enfeksiyonlar, kriptokok, histoplasmoz, özofageal kandidiyaz, multidermatomal herpes zoster, sitomegalovirüs, BK virüsü enfeksiyonları ve listeriyoz tofasitinib kullanımı ile bildirilmiştir. Bazı hastalar, lokalize yerine yayılmış enfeksiyon bulguları ile başvurmuştur. Klinik çalışmalarda bildirilmeyen diğer ciddi enfeksiyonlar da ortaya çıkabilir (örn. koksidiyoidomikoz). Çift kör, plasebo veya MTX kontrollü klinik çalışmaların ilk 3 ayında en yaygın rapor edilen advers reaksiyonlar; baş ağrısı (%3,9), üst solunum yolu enfeksiyonları (%3,8), viral üst solunum yolu enfeksiyonları (%3,3), diyare (%2,9), mide bulantısı (%2,7) ve hipertansiyon (%2,2) olmuştur. Çift-kör, plasebo veya MTX kontrollü çalışmaların ilk 3 ayında herhangi bir advers reaksiyona bağlı olarak tedaviyi bırakma oranı tofasitinib alan hastalar için %3,8’dir. Kontrollü klinik çalışmaların ilk 3 ayında tedavinin bırakılması ile sonuçlanan en yaygın enfeksiyonlar, herpes zoster (%0,19) ve pnömonidir (%0,15). Psöriatik Artrit Genel olarak, tofasitinib ile tedavi edilen aktif PsA hastalarında gözlenen güvenlilik profili tofasitinib ile tedavi edilen RA hastalarında gözlenen güvenlilik profili ile uyumludur. Ankilozan spondilit Genel olarak, tofasitinib ile tedavi edilen AS hastalarında gözlenen güvenlilik profili tofasitinib ile tedavi edilen RA ve PsA hastalarında gözlenen güvenlilik profili ile uyumludur. Ülseratif kolit İndüksiyon çalışmalarında günde 2 kez 10 mg tofasitinib alan hastalarda en sık bildirilen advers reaksiyonlar; baş ağrısı, nazofarenjit, mide bulantısı ve artraljidir. İndüksiyon ve idame çalışmalarında, tofasitinib ve plasebo tedavi gruplarında ciddi advers reaksiyonların en yaygın kategorileri, gastrointestinal bozukluklar ve enfeksiyonlardır ve en yaygın ciddi advers reaksiyon ÜK'in kötüleşmesidir. Genel olarak, tofasitinib ile tedavi edilen ÜK'li hastalarda gözlenen güvenlilik profili, RA endikasyonunda tofasitinibin güvenlilik profili ile tutarlıdır. Her sıklık grubunda, istenmeyen etkiler azalan ciddiyet sırasına göre yer almaktadır. Tablo 4: Advers Reaksiyonlar Sistem organ sınıfı tedir) Enfeksiyonlar ve Pnömoni, Tüberküloz, Sepsis, Merkezi sinir enfestasyonlar influenza, herpes zoster, idrar yolları enfeksiyonu, sinüzit, bronşit, nazofarenjit, farenjit divertikülit, piyelonefrit, selülit, herpes simpleks, viral gastroenterit, viral enfeksiyon ürosepsis, dissemine tüberküloz, bakteriyemi, Pnömosistis jiroveci pnömonisi, pnömokokal pnömoni, bakteriyel pnömoni, sitomegalovirus enfeksiyonu, bakteriyel artrit sistemi tüberküloz, menenjit kriptokokal nekrotizan fasiit, ensefalit, stafilokokal bakteriyem, micobacterium avium kompleks enfeksiyon, atipik mikobakteriyel enfeksiyon (Kist ve polipler de dahil olmak üzere) iyi huylu ve kötü huylu neoplazmalar Akciğer kanseri, melanom dışı cilt kanseri Lenfoma Kan ve lenf sistemi hastalıkları Lenfopeni, anemi Nötropeni, lökopeni Bağışıklık sistemi hastalıkları İlaca aşırı duyarlılık*, anjiyoödem*,ürtiker* Metabolizma ve beslenme hastalıkları Dislipidemi, hiperlipidemi, dehidratasyon Psikiyatrik hastalıklar İnsomnia Sinir sistemi hastalıkları Baş ağrısı Parestezi Vasküler hastalıklar Hipertansiyon Venöz tromboemboli** Kardiyak hastalıklar Miyokardiyal enfarktüsü Solunum, göğüs bozuklukları ve mediastinal hastalıklar Öksürük Sinüs konjesyonu, dispne Gastrointestinal hastalıklar Abdominal ağrı, kusma, diyare, bulantı, gastrit, dispepsi Hepato-biliyer hastalıklar Hepatik steatoz, hepatik enzim artışı, transaminaz artışı, gamaglutamiltransferaz artışı Anormal karaciğer test sonuçları Deri ve deri altı Döküntü, akne Eritem, pruritus, doku hastalıkları Kas-iskelet bozuklukları, bağ doku ve kemik hastalıkları Artralji Eklem şişliği, tendinit Genel bozukluklar ve uygulama bölgesine ilişkin hastalıklar Periferik ödem Pireksi, yorgunluk Araştırmalar Kan kreatin fosfokinaz düzeyi artışı Kan kreatinin artışı, kan kolesterol düzeyi artışı, düşük yoğunluklu lipoprotein artışı, kilo artışı Yaralanma ve zehirlenme Ligamentte burkulma, kas gerilmesi *Spontan raporlanan veri ** Venöz tromboemboli PE,DVT ve retinal venöz trombositiçerir. Seçilmiş yan etkilerin açıklanması Venöz tromboemboli Romatoid artrit En az bir ek kardiyovasküler (KV) risk faktörü görülen, 50 yaşında veya daha büyük romatoid artrit hastalarıyla yapılan geniş (N=4.362), randomize, onay sonrası güvenlilik denetleme çalışmasında, TNF inhibitörlerine kıyasla tofasitinib ile tedavi edilen hastalarda doza bağımlı olarak artan insidansta VTE gözlenmiştir. Bu olayların çoğu ciddidir ve bazıları ölümle sonuçlanmıştır. Günde iki kez 10 mg tofasitinib, günde iki kez 5 mg tofasitinib ve TNF inhibitörleri için PE insidans oranları (%95 GA) her 100 hasta yıl için sırasıyla 0,17, 0,50 ve 0,06. TNF inhibitörleri ile karşılaştırıldığında PE risk oranı (HR), günde iki kez 10 mg tofasitinib ve günde iki kez 5 mg tofasitinib için sırasıyla 2,93 ve 8,26. Tofasitinib ile tedavi edilen ve PE görülen hastaların çoğunluğunda (%97) VTE risk faktörleri bulunmaktadır. Ülseratif kolit (ÜK) Devam eden ÜK uzatma çalışmasında, altta yatan VTE risk faktörü(leri) olan ve günde 2 kez 10 mg tofasitinib kullanan hastalarda PE ve DVT vakaları gözlemlenmiştir. Ankilozan spondilit Birleştirilmiş Faz 2 ve Faz 3 randomize kontrollü klinik çalışmalarda 48 hafta kadar tofasitinib alan 420 hastada (233 hasta-yıl gözlem) VTE görülmemiştir. Genel enfeksiyonlar Romatoid artrit 0-3 ay boyunca, kontrollü Faz 3 klinik çalışmalarında, günde iki kez 5 mg (toplam 616 hasta) ve günde iki kez 10 mg (toplam 642 hasta) tofasitinib monoterapi gruplarındaki enfeksiyon oranları sırasıyla %16,2 (100 hasta) ve %17,9 (115 hasta) iken, plasebo grubunda (toplam 122 hasta) bu oran %18,9 (23 hasta) olmuştur. DMARD kombinasyon tedavisi içeren kontrollü Faz 3 klinik çalışmalarında, günde iki kez 5 mg (toplam 973 hasta) ve günde iki kez 10 mg (toplam 969 hasta) tofasitinib artı DMARD gruplarındaki ilk 3 aydaki enfeksiyon oranları, sırasıyla %21,3 (207 hasta) ve %21,8 (211 hasta) iken plasebo artı DMARD grubunda (toplam 559 hasta) bu oran %18,4 (103 hasta) olmuştur. En yaygın rapor edilen enfeksiyonlar, üst solunum yolu enfeksiyonu ve nazofarenjit olmuştur (sırasıyla %3,7 ve %3,2). Uzun süreli tüm güvenlilik maruziyet popülasyonunda (toplam 4,867 hasta) tofasitinib ile genel enfeksiyon oranı, 100 hasta yılı başına 46,1 olay olmuştur (günde iki kez 5 mg ve 10 mg için sırasıyla 43,8 ve 47,2 hasta). Monoterapi alan hastalar için (toplam 1,750) oran 100 hasta yılı başına günde iki kez 5 mg ve 10 mg için sırasıyla 48,9 ve 41,9 olaydır. DMARD’lar ile kombinasyon tedavisi alan hastalar için (toplam 3,117), enfeksiyon oranları 100 hasta yılı başına günde iki kez 5 mg ve 10 mg için sırasıyla 41,0 ve 50,3 olay olarak gerçekleşmiştir. Ülseratif kolit Randomize 8 haftalık Faz indüksiyon çalışmalarında enfeksiyonu olan hastaların oranları plasebo grubunda %15,2 (43 hasta) iken günde 2 kez 10 mg tofasitinib grubunda %21,1 (198 hasta)’dır. Randomize 52 haftalık faz 3 idame çalışmasında enfeksiyonu olan hastaların oranı plasebo grubunda %24,2 (48 hasta) iken, günde 2 kez 5 mg tofasitinib grubunda %35,9 (71 hasta) ve günde 2 kez 10 mg tofasitinib grubunda ise %39,8 (78 hasta) olmuştur. Tofasitinib ile tüm tedavi deneyiminde, en yaygın raporlanan enfeksiyonlar hastaların %18,2'sinde (211 hasta) meydana gelen nazofarenjittir. Tofasitinib ile tüm tedavi deneyiminde, enfeksiyonların genel insidans oranı 100 hasta yılı başına (hastaların %49,4'ünü kapsayan; toplam 572 hasta) 60,3 olay olmuştur. Ankilozan spondilit Birleştirilmiş Faz 2 ve Faz 3 randomize kontrollü klinik çalışmalarda, 16 haftaya kadar ki plasebo kontrollü çalışma periyodunda günde 2 kere 5 mg tofasitinib grubunda (185 hasta) enfeksiyonların görüme sıklığı % 27,6 iken plasebo grubunda (187 hasta) bu oran %23’dür. Birleştirilmiş faz 2 ve faz 3 randomize kontrollü klinik çalışmalarda 48 haftaya kadar günde 2 kez tofasitinib 5 mg alan 316 hastada enfeksiyon görülme oranı % 35,1’dir. Ciddi enfeksiyonlar Romatoid artrit 6 ay ve 24 ay süreli 2 kontrollü klinik çalışmada, günde iki kez 5 mg tofasitinib monoterapisi grubunda gözlenen ciddi enfeksiyon oranı, 100 hasta yılı başına 1,7 olaydır. Aynı oran; günde iki kez 10 mg tofasitinib monoterapisi grubunda, 100 hasta yılı başına 1,6 olay iken, plasebo grubunda 100 hasta yılı başına 0 olay olarak gerçekleşmiştir. MTX grubunda ise bu oran 100 hasta yılı başına 1,9 olay olmuştur. 6, 12 veya 24 ay süreli çalışmalarda, günde iki kez 5 mg ve 10 mg tofasitinib artı DMARD gruplarındaki ciddi enfeksiyon oranları 100 hasta yılı başına sırasıyla 3,6 ve 3,4 olay iken, plasebo ile birlikte DMARD uygulanan grupta 100 hasta yılı başına 1,7 olay olarak gerçekleşmiştir. İlaca maruz kalan tüm popülasyonlardaki güvenlilik verilerinde, ciddi enfeksiyonların genel oranları günde iki kez 5 mg ve günde iki kez 10 mg tofasitinib tedavisi alan gruplar için 100 hasta yılı başına sırasıyla 2,4 ve 3,0 olay olmuştur. En yaygın görülen ciddi enfeksiyonlar arasında, pnömoni, herpes zoster, idrar yolu enfeksiyonu, selülit, gastroenterit ve divertikülit yer almıştır. Fırsatçı enfeksiyonlar da bildirilmiştir. En az bir kardiyovasküler (KV) risk faktörü görülen, 50 yaşında veya daha büyük romatoid artrit hastalarıyla yapılan geniş (N=4.362), randomize, onay sonrası güvenlilik çalışmasında, TNF inhibitörlerine kıyasla tofasitinib ile tedavi edilen hastalarda doza bağımlı olarak artan insidansta ciddi enfeksiyonlar gözlenmiştir…