KRISTALIZE STREPTOMISIN SULFAT

Streptomisin, diğer antimikobakteriyel ilaçlarla birlikte başlıca tüberküloz tedavisinde kullanılan bir aminoglikozit antibiyotik olup primer antitüberküloz ilaç olarak sınıflandırılır. STREPTOMİSİN SÜLFAT’ın endike olduğu durumlar: − Mycobacterium tuberculosis: Streptomisin, enfeksiyona neden olan duyarlı mikroorganizmaların yol açtığı tüberkülozun tüm formlarında etkilidir. Sadece diğer antitüberküloz ilaçlarla birlikte kullanılmalıdır. En sık olarak Para aminosalisik asid (PAS), İsoniazid (INH), rifampin ve pirazinamid birlikte kullanılır. − Tüberküloz dışındaki enfeksiyonlar: Streptomisin, potansiyel olarak daha az zararlı terapötik ilaçların etkisiz olduğu veya kontrendike olduğu aşağıda belirtilen duyarlı mikroorganizmaların neden olduğu ağır enfeksiyonlarda kullanılmalıdır; Pasteurella pestis (veba); Francisella tularensis (tularemi); Calymmatobacterium granulomatis (Donovanosis, Granuloma inguinale); Brucella; Haemophilus Ducreyi (yumuşak şankr); Haemophilus influenza (solunum yolları, endokardiyal, meningeal enfeksiyonlarda diğer antibakteriyel ilaçlarla birlikte); Klebsiella pneumoniae pnömonisi (diğer antibakteriyel ilaçlarla birlikte); Escherichia coli, Proteus, Aerobacter aerogenes, Klebsiella pneumoniae ve Enterococcus faecalis’in neden olduğu üriner sistem enfeksiyonlarında; Streptococcus viridans, Enterococcus faecalis (endokardiyal enfeksiyonlarda penisilinle birlikte); Gram negatif basillerin yol açtığı bakteriyemi (diğer antibakteriyel ilaçlarla birlikte).

Uyarılar Böbrek fonksiyon bozukluğu veya pre-renal azotemisi olan hastalarda şiddetli nörotoksik reaksiyon riski keskin şekilde artmaktadır. Bu reaksiyonlar arasında, vestibüler ve koklear fonksiyon bozuklukları, optik sinir disfonksiyonu, periferik nörit ve araknoidit yer almaktadır, ayrıca ensefalopati de meydana gelebilmektedir. Klinik olarak saptanabilir ve geri geridönüşsüz vestibüler hasar insidansı streptomisin ile tedavi gören hastalarda özellikle yüksektir. Böbrek fonksiyonu dikkatli şekilde izlenmelidir; böbrek yetmezliği ve/veya azot tutulumu yaşayan hastalar düşük dozlar almalıdır. Böbrek hasarı olan bireylerde doruk serum konsantrasyonu 20 ile 25 mikrogram/ml’yi geçmemelidir. Neomisin, kanamisin, gentamisin, sefaloridin, paromomisin, viyomisin, polimiksin B, kolistin, tobramisin ve siklosporin dahil olmak üzere nörotoksik ve/veya nefrotoksik diğer ilaçlarla eşzamanlı veya ardışık kullanımından kaçınılmalıdır. Streptomisin nörotoksisitesi, ilaç özellikle anestezi ya da kas gevşeticilerin hemen ardından uygulandığında nöromusküler blokajdan kaynaklanan respiratuvar paralizi ile sonuçlanabilmektedir. Streptomisinin parenteral uygulanması, tedavisi sırasında yeterli laboratuvar ve odyometrik test olanakları mümkün olan hastalar için düşünülmelidir. Ototoksisite: Streptomisin uygulanmasını takiben hem vestibüler hem de işitsel disfonksiyon ortaya çıkabilmektedir. Bozukluğun derecesi streptomisin dozu ve süresi, hastanın yaşı, renal fonksiyon ve dehidratasyon düzeyi ve altta yatan işitsel disfonksiyonun derecesi ile doğrudan orantılıdır. Streptomisin dahil olmak üzere aminoglikozidlerin ototoksik etkileri etakrinik asit, mannitol, furosemid ve muhtemelen diğer diüretikler tarafından artırılmaktadır. Streptomisin’in vestibülotoksik potansiyeli koklear toksisite kapasitesinden fazladır. Vestibüler hasarın belirtileri baş ağrısı, bulantı, kusma ve denge kaybıdır. Erken koklear hasar, yüksek frekansları duyma kaybı ile kendini göstermektedir. Uygun takip ve ilacın erkenden bırakılması, sensorinöral hücrelerin geri dönüşsüz hasar görmesinden önce iyileşmeyi sağlayabilir. Uzun süreli tedavilerde odyogram, vestibüler testler ve böbrek testleri yapılmalıdır. Kulak çınlaması, kulakta uğultu veya kulaklarda dolgunluk hissi görüldüğü takdirde streptomisin tedavisi kesilmelidir. Önceden renal yetersizliği olan hastalarda dozaj rejimi seçilirken çok dikkatli olunmalıdır. Ağır üremisi olan hastalarda verilen tek doz bile kanda birkaç gün süreyle yüksek konsantrasyon oluşturabileceğinden, kümülatif etki ototoksik tesir meydana getirebilir. Bu durumda idrarın alkalinizasyonu, renal irritasyonu önleyebilir veya en aza indirgeyebilir. Streptomisin’in önerilen dozaj limitlerinin aşıldığı çok küçük bebeklerde, stupor, flasidite ve ara sıra koma ve derin solunum depresyonu ile karakterize, belirgin bir santral sinir sistemi depresyonu sendromu bildirilmiştir. Bu nedenle bebeklerde, önerilen dozdan daha yüksek dozlar kullanılmamalıdır. Granuloma inguinale ve şankroid gibi zührevi hastalıkların tedavisinde eş zamanlı sifiliz varlığından şüpheleniliyorsa, tedaviden önce uygun laboratuar testleri yapılmalı ve en az 4 ay boyunca aylık olarak serolojik testler tekrarlanmalıdır. Diğer antibiyotiklerde de olduğu gibi streptomisin kullanımına bağlı süperenfeksiyon gelişebilir. Böyle bir durumda uygun bir tedavi uygulanmalıdır.

Kan ve lenf sistemi hastalıkları Yaygın: Eozinofili, lökopeni, trombositopeni, pansitopeni, hemolitik anemi Bağışıklık sistemi hastalıkları Yaygın: Ateş, ürtiker, anjiyonörotik ödem, anafilaksi, isilik Sinir sistemi hastalıkları Yaygın: Yüzde uyuşma Göz hastalıkları Çok seyrek: Görme keskinliğinde azalma Kulak ve iç kulak hastalıkları Yaygın olmayan: Vertigo, koklear toksisite (sağırlık) Gastrointestinal hastalıklar Yaygın: Bulantı, kusma Deri ve deri altı doku hastalıkları Yaygın olmayan: Eksfolyatif dermatit, döküntüler Kas iskelet hastalıkları, bağ dokusu ve kemik hastalıkları Yaygın olmayan: Kas zayıflığı Böbrek ve idrar yolu hastalıkları Yaygın olmayan: Azotemi Seyrek: Nefrotoksisite Genel hastalıklar ve uygulama bölgesine ilişkin hastalıklar: Yaygın olmayan: Enjeksiyon yerinde ağrı, iritasyon, kızarıklık Parenteral streptomisin uygulaması sonucu meydana gelen vestibüler disfonksiyon, kümülatif olarak toplam günlük dozla ilgilidir. 1,8 2,0 g/gün verildiğinde, hastaların büyük çoğunluğunda, özellikle de yaşlı veya böbrek fonksiyon bozukluğu olan hastalarda, 4 hafta içerisinde bu belirtilerin gözlenmesi muhtemeldir. Bu nedenle, vestibüler disfonksiyon ve/veya duyma bozukluğunun saptanmasını kolaylaştırmak için streptomisin tedavisinden önce, tedavi esnasında ve yoğun tedaviyi takiben kalorik ve odyometrik testler önerilir. Vestibüler semptomlar genellikle erken dönemde ortaya çıkar ve erken saptanıp ilaç uygulamasının kesilmesi halinde geri dönüşlüdür. İlacın kesilmesinden ay sonra tam karanlıkta veya çok engebeli yollarda yürümede göreceli yetersizlik hariç önemli vestibüler semptomlar genellikle kaybolur. Yan etkiler ortaya çıktıktan sonra tedavinin kesilip kesilmemesine karar verilmelidir.