GENVOYA 150MG/150MG/200MG/10MG FILM KAPLI TABLET, 30 ADET

Etkin maddeye veya listelenen yardımcı maddelerden herhangi birine karşı aşırı duyarlılık. Klerens için CYP3A'ya yüksek düzeyde bağımlı olan ve yüksek plazma konsantrasyonları ciddi veya yaşamı tehdit eden advers reaksiyon riski ile ilişkilendirilen tıbbi ürünlerle birlikte uygulanmamalıdır. Bu nedenle, bunlarla sınırlı olmamakla birlikte aşağıdakileri kapsayan tıbbi ürünlerle birlikte uygulanmamalıdır : alfa-1 adrenoreseptör antagonistleri: Alfuzosin antiaritmikler: Amiodaron, kinidin ergot türevleri: Dihidroergotamin, ergometrin, ergotamin Gastrointestinal motilite ajanları: Sisaprid hMG Co-A redüktaz inhibitörleri: Lovastatin, simvastatin Lipid modifiye edici ajan: Lomitapid nöroleptikler/antipsikotikler: Pimozid, lurasidon PDE-5 inhibitörleri: Pulmoner arteriyel hipertansiyonun tedavisinde kullanımında sildenafil sedatifler/hipnotikler: Oral yoldan uygulanan midazolam, triazolam Virolojik yanıtın kaybedilmesi potansiyeli ve karşı olası direnç riski nedeniyle güçlü CYP3A indükleyicileri olan tıbbi ürünlerle birlikte kullanımı kontrendikedir. Bu nedenle, bunlarla sınırlı olmamakla birlikte aşağıdakileri kapsayan tıbbi ürünlerle birlikte uygulanmamalıdır : antikonvülzanlar: Karbamazepin, fenobarbital, fenitoin antimikobakteriyeller: Rifampisin bitkisel ürünler: Sarı kantaron (St. John’s wort; Hypericum perforatum) Bir P-glikoprotein (P-gp) substratı olan dabigatran eteksilat ile birlikte kullanımı kontrendikedir.

HIV ve hepatit B veya C virüsü ko-enfeksiyonu olan hastalar Antiretroviral tedavi gören kronik hepatit B veya C’li hastalarda şiddetli ve ölümcül olabilen hepatik advers reaksiyon riski artmıştır. HIV-1 ve hepatit C virüsü (HCV) ile koenfekte hastalarda güvenliliği ve etkililiği belirlenmemiştir. Tenofovir alafenamid hepatit B virüsüne (HBV) karşı etkindir. HIV ile birlikte HBV koenfeksiyonu olan hastalarda tedavisinin sonlandırılması, şiddetli akut hepatit alevlenmelerine neden olabilir. HIV ile birlikte HBV ko-enfeksiyonu olan hastaların tedavisi kesildikten sonra en azından birkaç ay süreyle hem klinik, hem de laboratuvar sonuçlarıyla yakından izlemi gereklidir. Karaciğer hastalığı Altta yatan önemli bir karaciğer hastalığı olan hastalarda güvenliliği ve etkililiği saptanmamıştır. Kronik aktif hepatit dahil, daha önceden karaciğer işlevleri bozulmuş hastalarda kombine antiretroviral tedavi (kART) ile karaciğer işlevlerinde anormallik görülme sıklığında bir artış olabilir ve bu hastaların standart uygulamalarla izlenmeleri gerekir. Eğer bu tür hastalarda, karaciğer hastalığında kötüleşmeye işaret eden bir durum var ise tedaviye ara verilmesi ya da kesilmesi düşünülmelidir. Vücut ağırlığı ve metabolik parametreler Antiretroviral tedavi sırasında vücut ağırlığında ve kan lipidleri ile kan şekeri düzeylerinde bir artış meydana gelebilir. Bu gibi değişiklikler kısmen hastalık kontrolü ve yaşam biçimine bağlı olabilir. Lipitlerdeki artışı tedavi ile ilişkilendiren bazı kanıtlar vardır ancak kilo artışını tedavi ile ilişkilendiren güçlü kanıt bulunmamaktadır. Kan lipidleri ve glikozun izlenmesinde belirlenmiş HIV tedavi kılavuzlarına başvurulmaktadır. Lipid bozuklukları klinik olarak uygun şekilde tedavi edilmelidir. İn utero maruziyetin ardından mitokondriyal disfonksiyon Nükleoz(t)id analoglar bir dereceye kadar mitokondriyal fonksiyonu etkileyebilir, bu etki en çok stavudin, didanozin ve zidovudin ile belirgindir. İn utero ve/veya postnatal nükleozid analoglarına maruz kalan HIV negatif bebeklerde mitokondriyal disfonksiyon vakaları bildirilmiştir; bunlar büyük çoğunlukla zidovudin içeren rejimlerle tedavi ile ilişkilidir. Rapor edilen başlıca advers reaksiyonlar hematolojik bozukluklar (anemi, nötropeni) ve metabolik bozukluklardır (hiperlaktatemi, hiperlipazemi). Bu olaylar genellikle geçici olmuştur. Seyrek olarak geç başlangıçlı bazı nörolojik bozukluklar (hipertoni, konvülsiyon, anormal davranış) rapor edilmiştir. Bu tür nörolojik bozuklukların geçici mi yoksa kalıcı mı olduğu henüz bilinmemektedir. Bu bulgular nükleoz(t)id analoglara in utero maruz kalan ve etiyolojisi bilinmeyen şiddetli klinik bulgular, özellikle nörolojik bulguları olan çocuklarda dikkate alınmalıdır. Bu bulgular, HIV’in dikey geçişini önlemek için gebe kadınlarda antiretroviral tedavi kullanımıyla ilişkili geçerli ulusal öneri kılavuzlarını etkilemez. İmmün reaktivasyon sendromu Şiddetli immün yetersizliği olan HIV ile enfekte hastalarda, kART’ın uygulamaya koyulması sırasında, asemptomatik veya kalıntı fırsatçı patojenlere karşı enflamatuvar bir reaksiyon gelişebilir ve ciddi klinik durumlara veya semptomların şiddetlenmesine neden olabilir. Tipik olarak, bu tip reaksiyonlar, kART başlandıktan sonraki ilk birkaç hafta veya ay içinde gözlenmiştir. Bunlarla ilgili örnekler sitomegalovirüs retiniti, jeneralize ve/veya fokal mikobakteriyel enfeksiyonlar ve Pneumocystis jirovecii pnömonisidir. Tüm enflamatuvar semptomlar değerlendirilmeli ve gerektiğinde tedaviye başlanmalıdır. İmmün sistemin reaktivasyonu durumunda (Graves hastalığı ve otoimmün hepatit gibi) otoimmün hastalıkların oluşabildiği de bildirilmiştir; ancak otoimmün hastalıkların oluşma zamanı değişkendir ve tedaviye başlandıktan aylar sonra ortaya çıkabilmektedir. Fırsatçı enfeksiyonlar veya herhangi bir antiretroviral tedavi alan hastalarda fırsatçı enfeksiyonlar ve diğer HIV enfeksiyonu komplikasyonları gelişmeye devam edebilir; bu nedenle bu hastalar HIV ile ilgili hastalığı olan hastaların tedavisi konusunda deneyimli hekimler tarafından yakın klinik gözetim altında tutulmalıdır. Osteonekroz Etiyolojisinin çok faktörlü (kortikosteroid kullanımı, alkol tüketimi, şiddetli immün supresyon, daha yüksek vücut kütle indeksi dahil) olduğu düşünülmesine rağmen, özellikle ilerlemiş HIV hastalığı ve/veya uzun süreli kART maruziyeti bulunan hastalarda osteonekroz vakaları rapor edilmiştir. Hastalara eklemlerinde sızı ve ağrı, sertlik veya hareket güçlüğü yaşamaları halinde tıbbi tavsiye almaları önerilmelidir. Nefrotoksisite Tenofovir alafenamid içeren ürünlerle pazarlama sonrası deneyimde akut böbrek yetmezliği ve proksimal renal tübülopati dahil olmak üzere böbrek bozukluğu vakaları bildirilmiştir. Tenofovir alafenamid ile dozlama nedeniyle düşük düzeylerde tenofovire kronik maruziyet sonucu potansiyel nefrotoksisite riski göz ardı edilemez. ile tedaviye başlanırken ya da başlamadan önce tüm hastalarda böbrek fonksiyonunun değerlendirilmesi ve klinik açıdan gerekli görülürse, tüm hastalarda tedavi süresince de izlenmesi önerilir. Böbrek fonksiyonunda belirgin azalma olan ya da proksimal renal tübülopati kanıtı bulunan hastalarda tedavisinin kesilmesi düşünülmelidir. Kronik hemodiyaliz uygulanan son dönem böbrek hastalığı olan hastalar Kronik hemodiyaliz tedavisi altındaki son dönem böbrek hastalığı (tahmini CrCl <15 mL/dak) tanılı yetişkinlerde kullanımından genelde kaçınmak gerekse de, potansiyel yararın potansiyel risklere ağır bastığı durumlarda kullanılabilir. Kronik hemodiyaliz görmekte olup son dönem böbrek hastalığı (tahmini CrCl <15 mL/dak) tanısı bulunan HIV-1 enfeksiyonlu yetişkinlerde ile yapılan bir çalışmada, etkililik 48 hafta boyunca korunmuş ancak emtrisitabin maruziyeti böbrek fonksiyonu normal olan hastalara kıyasla anlamlı ölçüde yüksek bulunmuştur. Güvenlilikle ilgili yeni bir sorun tespit edilmemekle birlikte, emtrisitabin maruziyetindeki artışın anlamı belirsizliğini korumaktadır. Diğer tıbbi ürünlerin birlikte uygulanması Bazı ilaçlar ile birlikte uygulanmamalıdır. diğer antiretroviral ürünlerle birlikte uygulanmamalıdır. Tenofovir alafenamid, tenofovir disoproksil, lamivudine ya da HBV enfeksiyonunun tedavisinde kullanılan adefovir dipivoksil içeren ilaçlarla ile birlikte uygulanmamalıdır. Kontrasepsiyon gereklilikleri Çocuk doğurma potansiyeli olan kadınlar en az 30 mcg etinilestradiol ile progestogen olarak drospirenon ya da norgestimat içeren bir hormonal kontrasepsiyon yöntemiyle ya da güvenilir alternatif bir doğum kontrol yöntemiyle korunmalıdır. Diğer progestogen içeren hormonal kontrasepsiyon yöntemleriyle birlikte kullanımından kaçınılmalıdır. ile birlikte uygulandıktan sonra drospirenon plazma konsantrasyonlarının yükselmesi beklenir ve hiperkalemi potansiyeli nedeniyle klinik izleme önerilir. Laktik asidoz bir bileşeni olan emtrisitabin ve tenofovir'in başka bir ön ilacı olan tenofovir DF dahil olmak üzere nükleosit analogların tek başına ya da diğer antiretroviral ajanlarla kombinasyon halinde kullanımıyla ölümcül vakalar da dahil, laktik asidoz ve steatozla birlikte şiddetli hepatomegali bildirilmiştir. Laktik asidoz veya belirgin hepatotoksisiteyi (belirgin transaminaz yükselmeleri olmadığında bile hepatomegali ve steatozu içerebilir) düşündüren klinik veya laboratuvar bulguları geliştiren bütün hastalarda ile tedaviye ara verilmesi gerekir. Gebelik Gebeliğin ikinci ve üçüncü trimesterinde kobisistat ve elvitegravir tedavisinin elvitegravir maruziyetinin azalmasına yol açtığı gösterilmiştir. Kobisistat seviyeleri düşer ve yeterli destek sağlayamayabilir. Elvitegravir maruziyetindeki bu önemli azalmanın sonucunda virolojik başarısızlık ve HIV enfeksiyonunun anneden çocuğa geçme riskinde artış meydana gelebilir. Bu nedenle, tedavisi gebelik sırasında başlatılmamalı ve tedavisi görürken gebe kalan kadınlar alternatif bir rejime geçirilmelidir. Pediyatrik popülasyon GS-US-292-0106 çalışmasında 48 hafta boyunca alan 6 ila <12 yaş grubu hastaların omurga ve kafa hariç tüm vücut (TBLH) BMD değerlerinde azalma (≥ %4) bildirilmiştir. BMD’deki değişikliklerin, kırık riski dahil olmak üzere büyüyen kemik üzerindeki uzun dönem etkileri net değildir. Tedavi sırasında uygun izlem şekline karar vermek için multidisipliner bir yaklaşım benimsenmesi önerilir. Yardımcı maddeler: 58 mg laktoz (monohidrat olarak) içerir. Bu nedenle nadir kalıtımsal galaktoz intoleransı, Lapp laktaz yetmezliği ya da glukoz-galaktoz malabsorpsiyon problemi olan hastaların bu ilacı kullanmamaları gerekir.

Klinik çalışmalarda 144 hafta süresince en sık rapor edilen advers reaksiyonlar bulantı (%11), ishal (% 7) ve baş ağrısıdır (% 6). Advers reaksiyonların tablo halindeki özeti Bildirilen advers reaksiyonlar sistem-organ sınıf ve sıklığına göre aşağıdaki Tablo 2’de listelenmektedir. Sıklıklar olarak tanımlanmıştır. Tablo 2: Advers reaksiyonların tablo halindeki listesi Sıklık Advers reaksiyon Kan ve lenf sistemi hastalıkları Yaygın olmayan: Anemi 1 Psikiyatrik hastalıklar Yaygın: Anormal rüyalar Yaygın olmayan: İntihar düşüncesi ve intihar girişimi (depresyon ya da psikiyatrik hastalık geçmişi olan hastalarda), depresyon 2 Sinir sistemi hastalıkları Yaygın: Baş ağrısı, baş dönmesini de içeren sersemlik hali Gastrointestinal hastalıklar Çok yaygın: Bulantı Yaygın: İshal, kusma, karın ağrısı, şişkinlik Yaygın olmayan: Dispepsi Deri ve deri altı doku hastalıkları Yaygın: Döküntü Yaygın olmayan: Anjioödem 3,4, kaşıntı, ürtiker Genel bozukluklar ve uygulama bölgesine ilişkin hastalıklar Yaygın: Yorgunluk 1 Bu advers reaksiyon, için yapılan Faz 3 klinik çalışmalarda gözlemlenmemiş, başka antiretrovirallerle birlikte kullanıldığında emtrisitabin için yapılan klinik çalışmalardan veya pazarlama sonrası deneyimden tanımlanmıştır. 2 Bu advers reaksiyon için yapılan Faz 3 klinik çalışmalarda gözlenmemiş, fakat elvitegravirin diğer antiretrovirallerle birlikte kullanıldığı klinik çalışmalarda belirlenmiştir. 3 Bu advers reaksiyon, emtrisitabin içeren ilaçlar için pazarlama sonrası deneyimle tanımlanmıştır. 4Bu advers reaksiyon, tenofovir alafenamid içeren ilaçlar için pazarlama sonrası deneyimle tanımlanmıştır. Seçilmiş advers reaksiyonların tanımı Metabolik parametreler Antiretroviral tedavi sırasında vücut ağırlığı ve ayrıca kan lipidleri ve kan glikozu düzeyleri yükselebilir. İmmün Reaktivasyon Sendromu kART başlatıldığı sırada, şiddetli immün yetersizliği olan HIV ile enfekte hastalarda, asemptomatik veya rezidüel fırsatçı enfeksiyonlara karşı enflamatuvar bir reaksiyon gelişebilir. Otoimmün bozukluklar da (Graves hastalığı ve otoimmun hepatit gibi) bildirilmiştir; ancak bunların başlangıç zamanı değişkendir ve tedaviye başlandıktan aylar sonra görülebilir. Osteonekroz vakaları, özellikle genel olarak bilinen risk faktörleri, ilerlemiş HIV hastalığı veya kART’a uzun süreli maruziyeti olan hastalarda rapor edilmiştir. Bunun sıklığı bilinmemektedir. Serum kreatinin düzeylerindeki değişimler Kobisistat, renal glomerüler işlevleri etkilemeksizin, kreatinin tübüler sekresyonunu inhibe eder ve buna bağlı olarak serum kreatinin düzeylerinde yükselmeye neden olur. ile gerçekleştirilen klinik çalışmalarda, tedavinin ikinci haftasında serum kreatin düzeylerinde yükselmeler görülmüş ve bu düzeyler 144 hafta boyunca sabit kalmıştır. 144 haftalık uygulama sonrası, daha önceden tedavi almamış hastalarda başlangıç değerlerinden ortalama değişimin 0,04 ± 0,12 mg/dL (3,5 ± 10,6 mikromol/L) olduğu gözlenmiştir. grubunda 144. haftada başlangıca göre ortalama artışlar, elvitegravir 150 mg/kobisistat 150 mg/emtrisitabin 200 mg/tenofovir disoproksil (fumarat olarak) 245 mg (E/C/F/TDF) grubundakinden daha düşüktür (fark ‒0,04, p < 0,001). Lipid laboratuvar testlerinde değişiklikler Daha önceden tedavi görmemiş hastalarda yürütülen klinik çalışmalarda her iki tedavi grubunda 144. haftada açlık lipid parametreleri total kolesterol, direkt düşük yoğunluklu lipoprotein (LDL) ve yüksek yoğunluklu lipoprotein (HDL), kolesterol ve trigliseridlerde başlangıca göre artışlar gözlenmiştir. Bu parametreler için 144. haftada başlangıca göre medyan artış E/C/F/TDF’e kıyasla grubunda daha fazla olmuştur (açlık toplam kolesterol, direkt LDL ve HDL kolesterol ve trigliseridlerde tedavi grupları arasındaki fark için p<0,001). Toplam kolesterol ile HDL kolesterol oranında 144. haftada başlangıca göre medyan (Q1, Q3) değişiklik grubunda 0,2 (-0,3, 0,7) ve E/C/F/TDF grubunda 0,1 (-0,4, 0,6) olmuştur (tedavi grupları arasındaki fark için p=0,006). Özel popülasyonlara ilişkin ek bilgiler: Pediyatrik popülasyon güvenliliği n = 100) 12 ile < 18 yaşlarında ≥ 35 kg ağırlığındaki HIV-1 ile enfekte adolesan hastalarda ve 7 ile < 12 yaşları arasında, > 25 kg ağırlığındaki çocuklarda (n = 52) 48 haftaya kadar değerlendirilmiştir. ile 48 haftalık tedaviden sonra, omurga ve TBLH BMD değerlerinde ≥%4 azalma sırasıyla adolesanlarda %2.1 ve %0.0, en az 25 kg ağırlığındaki 7 ila <12 yaş grubu çocuklarda %12.2 ve %3.9. Diğer özel popülasyonlar Böbrek bozukluğu olan hastalar güvenliliği HIV-1 ile enfekte 248 hastada, 144 haftalık açık-etiketli bir klinik çalışmayla (GS-US-292-0112) değerlendirilmiştir. Çalışmaya daha önceden tedavi almamış (n = 6) ya da virolojik olarak baskılanmış (n = 242) hafiften ortaya değişen böbrek yetmezliği olan hastalar (Cockcroft-Gault yöntemine göre tahmini glomerüler filtrasyon oranı 30-69 mL/dak. olan) dahil edilmiştir. Hafif orta şiddette böbrek yetmezliği olan hastalarda güvenlilik profili, böbrek işlevlerinin normal olduğu hastalardakine benzer olarak bulunmuştur. Son dönem böbrek hastalığı (eGFRCG <15 mL/dak) tanısı olup kronik hemodiyaliz uygulanan virolojik olarak baskılanmış HIV 1 enfeksiyonlu 55 hastada güvenliliği, 48 haftalık tek tedavi kollu, açık etiketli bir klinik çalışmada (GS US 292 1825) değerlendirilmiştir. Son dönem böbrek hastalığı nedeniyle kronik hemodiyaliz tedavisi görmekte olup kullanan hastalarda herhangi bir güvenlilik sorunu tespit edilmemiştir. HIV ve HBV ile ko-enfekte hastalar güvenliliği, hastaların başka bir antiretroviral rejimden (72 hastanın 69'unda tenofovir disoproksil fumarat içeren) geçiş yaptığı açık etiketli bir klinik çalışmada 48. haftaya kadar (GS-US-292-1249) HIV için tedavi almakta olan 72 HIV/HBV ile koenfekte hastada değerlendirilmiştir. Sınırlı veriye dayanarak HIV/HBV koenfeksiyonlu hastalardaki güvenlilik profili, HIV-1 monoenfeksiyonlu hastalar ilebenzerdir.