FINTEPLA 2,2 MG/ML ORAL ÇÖZELTİ (120 ML)

FİNTEPLA sodyum etil p-hidroksibenzoat (E 215) ve sodyum metil p-hidroksibenzoat (E 219) içerir.

Bu alerjik reaksiyonlara (muhtemelen gecikmiş) neden olabilir.

FİNTEPLA sülfür dioksit (E 220) içerir.

Bu durum nadiren aşırı duyarlılık reaksiyonlarına ve bronkospazma neden olabilir.

FİNTEPLA glukoz (dekstroz) içerir.

Bu dişler için zararlı olabilir.

Eğer doktorunuz tarafından bazı şekerlere karşı intoleransınız olduğu söylenmişse, bu tıbbi ürünü almadan önce doktorunuzla temasa geçiniz.

FİNTEPLA sodyum içerir.

Bu tıbbi ürün her 12 mL'sinde 1 mmol'den (23 mg) daha az sodyum ihtiva eder; yani esasında “sodyum içermez”.

Aort veya mitral kalp kapak hastalığı ve pulmoner arteriyel hipertansiyon Erişkin obezitesini tedavi etmek için kullanılan yüksek dozlarda fenfluraminin neden olabileceği bildirilen kalp kapak hastalığı vakaları nedeniyle, ekokardiyografi kullanılarak kardiyak izleme yapılmalıdır. Kalp kapak hastalığı veya pulmoner arteriyel hipertansiyonu olan hastalar, Dravet sendromu ve Lennox-Gastaut sendromunun tedavisi için fenfluramin ile yapılan kontrollü klinik çalışmalarından çıkarılmıştır. Bu çalışmalar boyunca herhangi bir kalp kapak hastalığı gözlemlenmemiştir. Tedaviye başlamadan önce, tedavi öncesi bir başlangıç değeri elde etmek ve önceden var olan herhangi bir kalp kapak hastalığı veya pulmoner hipertansiyonu dışlamak için hastaların bir ekokardiyografisi çekilmelidir. İlk 2 yıl boyunca her 6 ayda bir ve sonrasında yılda bir ekokardiyografi takibi yapılmalıdır. Bir ekokardiyogram patolojik valvüler değişiklikler gösterirse, anormalliğin kalıcı olup olmadığını değerlendirmek için daha erken bir zaman diliminde bir takip ekokardiyografisi düşünülmelidir. Ekokardiyogramda patolojik anormallikler gözlenirse, reçeteyi yazan hekim, bakım veren kişi ve kardiyolog ile birlikte fenfluramin tedavisine devam etmenin yarar ve riskinin değerlendirilmesi önerilir. Herhangi bir nedenden dolayı tedavi kesildiğinde, fenfluramin ile tedavinin son dozundan 3-6 ay sonra son bir ekokardiyografi çekilmelidir. Tedavi aort veya mitral kalp kapak hastalığı nedeniyle durdurulursa, aortik veya mitral kalp kapak hastalığının tedavisi için yerel tedavi rehberlerine uygun olarak uygun izleme ve takip yapılmalıdır. Geçmişte erişkin obezitesini tedavi etmek için yüksek dozlarda kullanıldığında, fenfluraminin pulmoner arteriyel hipertansiyon ile ilişkili olduğu bildirilmiştir. Klinik programda pulmoner arteriyel hipertansiyon gözlenmemiştir, ancak pazarlama sonrası veriler bunun epilepsiyi tedavi etmek için kullanılan dozlarda da ortaya çıkabileceğini göstermiştir. Eğer, ekokardiyogram bulguları pulmoner arteriyel hipertansiyonu işaret ediyorsa, bu bulguları doğrulamak için mümkün olan en kısa sürede bir tekrar ekokardiyografi çekilmelidir ve sonrasında 3 ay içinde bulguları konfirme etmek için tekrar çekilmelidir. Ekokardiyogram bulgusunun Avrupa Kardiyoloji Derneği (ESC) ve Avrupa Solunum Derneği (ERS) kılavuzlarına göre “orta derece olasılık” olarak tanımlanan artan pulmoner arteriyel hipertansiyon olasılığını işaret ettiği doğrulanırsa, reçeteyi yazan hekim, bakım veren kişi ve kardiyolog tarafından tedavisine devam edilmesine ilişkin bir yarar-risk değerlendirmesi yapılmalıdır. Ekokardiyogram bulgusu, teyit edildikten sonra, ESC ve ERS kılavuzlarında tanımlandığı şekilde pulmoner arteriyel hipertansiyon olasılığının yüksek olduğunu gösteriyorsa, fenfluramin tedavisinin durdurulması önerilir. İştah azalması ve kilo kaybı Fenfluramin iştah azalmasına ve kilo kaybına neden olabilir. Fenfluramin, stiripentol gibi diğer anti-epileptik ilaçlarla birlikte kullanıldığında iştah azalması üzerinde aditif bir etki oluşabilir. Kilo kaybı dozla ilişkili görünmektedir. Hastaların çoğu tedaviye devam ederken zaman içinde tekrar kilo almaya başlar. Hastanın kilosu izlenmelidir. Anoreksiya nervoza veya bulimia nervoza gibi yeme bozukluğu öyküsü olan hastalarda fenfluramin ile tedaviye başlamadan önce bir yarar risk değerlendirmesi yapılmalıdır. kontrollü erişim programı Obez hastalarda kilo yönetiminde endikasyon dışı kullanımı önlemek ve kullanan hastalarda periyodik kardiyak izleme ihtiyacı konusunda, reçeteleyen hekimlerin bilgilendirildiğini doğrulamak için bir kontrollü erişim programı oluşturulmuştur. Somnolans Fenfluramin somnolansa neden olabilir. Alkol dahil diğer merkezi sinir sistemi depresanları fenfluraminin somnolans etkisini artırabilir. İntihar düşüncesi ve davranışı Çeşitli endikasyonlarda anti-epileptik ilaçlarla tedavi edilen hastalarda intihar düşüncesi ve davranışı bildirilmiştir. Fenfluramin içermeyen anti-epileptik ilaçlarla yapılan randomize plasebo kontrollü çalışmaların bir meta-analizi intihar düşüncesi ve davranışı riskinde küçük bir artış olduğunu göstermiştir. Bu riskin mekanizması bilinmemektedir ve mevcut veriler fenfluramin için artan bir risk olasılığını dışlamamaktadır. İntihar düşüncesi ve davranışı belirtileri ortaya çıkarsa, hastalara ve bakım veren kişilere tıbbi yardım almaları tavsiye edilmelidir. Serotonin sendromu Diğer serotonerjik ajanlarda olduğu gibi, özellikle diğer serotonerjik ajanların (SSRI'lar, SNRI'lar, trisiklik antidepresanlar veya triptanlar dahil); MAOI'ler gibi serotonin metabolizmasını bozan ajanların; veya serotonerjik nörotransmitter sistemlerini etkileyebilen antipsikotiklerin eş zamanlı kullanımında fenfluramin tedavisi ile potansiyel olarak yaşamı tehdit eden bir durum olan serotonin sendromu ortaya çıkabilir. Serotonin sendromu semptomları, mental durum değişikliklerini (örn. ajitasyon, halüsinasyonlar, koma), otonomik dengesizlikleri (örn. taşikardi, değişken kan basıncı, hipertermi), nöromüsküler anormallikler (örn. hiperrefleksi, koordinasyon bozukluğu) ve/veya gastrointestinal semptomları (örn. bulantı, kusma, ishal) içerebilir. Serotonerjik sistemleri etkileyebilecek fenfluramin ve diğer serotonerjik ajanlarla eş zamanlı tedavi klinik olarak gerekliyse, özellikle tedavinin başlatılması ve doz artırımı sırasında hastanın dikkatli bir şekilde gözlemlenmesi tavsiye edilir. Eğer serotonin sendromundan şüpheleniliyorsa, ve/veya diğer serotonerjik ajanlarla tedavinin dozunun azaltılması veya kesilmesi düşünülmelidir. Artan nöbet sıklığı Diğer anti-epileptik ilaçlarda olduğu gibi, fenfluramin tedavisi sırasında nöbet sıklığında klinik olarak anlamlı bir artış meydana gelebilir; bu durumda yarar-risk değerlendirmesi olumsuzsa, fenfluramin ve/veya eş zamanlı kullanılan anti-epileptik ilaçların dozunda ayarlama yapılması veya fenfluraminin kesilmesi gerekebilir. Siproheptadin güçlü bir serotonin reseptör antagonistidir ve bu nedenle fenfluraminin etkinliğini azaltabilir. Fenfluramin tedavisine siproheptadin eklenirse, hastalar nöbetlerin kötüleşmesi açısından izlenmelidir. Siproheptadin kullanan bir hastada fenfluramin tedavisine başlanırsa fenfluraminin etkililiği azalabilir. Glokom Fenfluramin midriyazise neden olabilir ve açı kapanması glokomunu hızlandırabilir. Görme keskinliğinde akut azalma olan hastalarda tedavi kesilmelidir. Oküler ağrı varsa ve başka bir neden belirlenemiyorsa tedavinin kesilmesi düşünülmelidir. CYP1A2 ve CYP2B6 indükleyicilerinin etkisi Güçlü CYP1A2 indükleyicileri veya CYP2B6 indükleyicileri ile birlikte uygulama, fenfluramin plazma konsantrasyonlarını düşürecektir; bu da fenfluraminin etkililiğini azaltabilir. Güçlü bir CYP1A2 veya CYP2B6 indükleyicisinin fenfluramin ile birlikte uygulanması gerekirse, hasta etkililiğin azalması açısından izlenmelidir ve maksimum günlük dozun iki katını (52 mg/gün) aşmamak kaydıyla fenfluramin dozunun artırılması düşünülebilir. Fenfluramin ile idame tedavisi boyunca güçlü bir CYP1A2 veya CYP2B6 indükleyicisi kesilirse, fenfluramin dozunun kademeli olarak indükleyiciye başlamadan önce uygulanan doza düşürülmesi düşünülmelidir. CYP1A2 veya CYP2D6 inhibitörlerinin etkisi Güçlü bir CYP1A2 veya CYP2D6 inhibitörü ile eşzamanlı tedavinin başlatılması daha yüksek maruziyete neden olabilir ve bu nedenle advers olaylar izlenmelidir ve bazı hastalarda doz azaltılması gerekebilir. Sağlıklı gönüllülerde tek bir 0,35 mg/kg fenfluramin dozunun kararlı durumda fluvoksamin (güçlü bir CYP1A2 inhibitörü) ile birlikte uygulanması (günde bir kez 50 mg), tek başına uygulanan fenfluramine kıyasla fenfluraminin AUC0-t değerini 2,1 kat ve C max değerini 1,2 kat artırmış ve norfenfluraminin AUC0-t değerini 1,3 kat ve C max değerini 1,4 kat düşürmüştür. Sağlıklı gönüllülerde tek bir 0,35 mg/kg fenfluramin dozunun kararlı durumda paroksetin (güçlü bir CYP2D6 inhibitörü) ile birlikte uygulanması (günde bir kez 30 mg), tek başına uygulanan fenfluramine kıyasla fenfluraminin AUC0-t değerini 1,8 kat ve C max değerini 1,1 kat artırmış ve norfenfluraminin AUC0-t değerini 1,2 kat ve C max değerini 1,3 kat düşürmüştür. Yardımcı maddeler Bu tıbbi ürün, alerjik reaksiyonlara (muhtemelen gecikmiş) neden olabilen sodyum etil parahidroksibenzoat (E 215) ve sodyum metil para-hidroksibenzoat (E 219) içerir. Ayrıca nadir olarak şiddetli aşırı duyarlılık reaksiyonlarına ve bronkospazma neden olabilen sülfür dioksit (E 220) içerir. Nadir glukoz-galaktoz malabsorpsiyonu olan hastalar bu tıbbi ürünü kullanmamalıdır. Bu tıbbi ürün her 12 mL'lik maksimum günlük dozunda 1 mmol'den (23 mg) daha az sodyum ihtiva eder; yani esasında “sodyum içermez”. Bu tıbbi ürün dişler için zararlı olabilen glukoz (dekstroz) ihtiva eder.

Dravet sendromu için güvenlilik profilinin özeti En sık bildirilen advers reaksiyonlar iştah azalması (%34,7), ishal (%19,9), ekokardiyogramda anormallik* (%18,1), yorgunluk (%17,6), pireksi (%17,6), kan glukoz seviyesinde azalma (%14,4) ve somnolans (%13) olmuştur. *Genellikle patolojik olmayan/fizyolojik olarak kabul edilen eser ve hafif mitral yetmezlik ve eser olarak aort yetmezliğinden oluşmuştur. Lennox-Gastaut sendromu için güvenlilik profilinin özeti En sık bildirilen advers reaksiyonlar iştah azalması (% 28,8), yorgunluk (%16,2), somnolans (% 16,2), ishal (% 13,1) ve kusmadır (%10,8). Tablo 3: Dravet sendromu için advers reaksiyonlar MedDRA Sistem Organ Sınıfı Çok yaygın Bilinmiyor Enfeksiyonlar ve enfestasyonlar Bronşit Metabolizma ve beslenme hastalıkları İştah azalması Psikiyatrik hastalıklar Anormal davranışlar Agresyon Ajitasyon Uykusuzluk Duygudurum değişiklikleri İrritabilite Sinir sistemi hastalıkları Somnolans Ataksi Hipotoni Letarji Nöbet Status epileptikus Tremor Serotonin sendromu Solunum, göğüs ve mediastinal hastalıklar Pulmoner arteriyel hipertansiyon Gastrointestinal hastalıklar İshal Kabızlık Aşırı tükürük salgısı Deri ve deri altı doku hastalıkları Döküntü Genel bozukluklar ve uygulama bölgesine ilişkin hastalıklar Pireksi Yorgunluk Araştırmalar Kan glukoz seviyesinde azalma Ekokardyogramda anormallik* Kilo kaybı Kan prolaktin seviyesinde artış *Genellikle patolojik olmayan/fizyolojik olarak kabul edilen eser ve hafif mitral yetmezlik ve eser olarak aort yetmezliğinden oluşmuştur. Tablo 4: Lennox-Gastaut sendromu için advers reaksiyonlar MedDRA Sistem Organ Sınıfı Çok yaygın Bilinmiyor Enfeksiyonlar ve enfestasyonlar Bronşit İnfluenza Pnömoni Metabolizma ve beslenme hastalıkları İştah azalması Psikiyatrik hastalıklar Saldırganlık Sinir sistemi hastalıkları Somnolans Nöbet Status epileptikus Letarji Tremor Serotonin sendromu Gastrointestinal hastalıklar İshal Kusma Kabızlık Aşırı tükürük salgısı Deri ve deri altı doku hastalıkları Döküntü Genel bozukluklar ve uygulama bölgesine ilişkin hastalıklar Yorgunluk Araştırmalar Kan prolaktin seviyesinde artış Kilo kaybı Seçilmiş advers ilaç reaksiyonların tanımlanması: İştah azalması ve kilo kaybı Fenfluramin iştah azalmasına ve kilo kaybına neden olabilir. Dravet sendromlu çocuk ve genç yetişkinlerde yapılan kontrollü çalışmalarda, plasebo kullanan hastaların %7,6'sına kıyasla fenfluramin ile tedavi edilen hastaların %34,7'sinde iştah azalması advers reaksiyonu görülmüş ve plasebo kullanan hastaların %0,8'ine kıyasla fenfluramin ile tedavi edilen hastaların yaklaşık %7,4'ünde başlangıçtaki vücut ağırlıklarına göre ≥%7 kilo kaybı olmuştur. Lennox-Gastaut sendromlu çocuklar ve yetişkinlerle yapılan kontrollü klinik çalışmalarda, plasebo alan hastaların %15,3'üne kıyasla fenfluramin alan hastaların %28,8'inde iştah azalması advers reaksiyonu görülmüş ve plasebo alan hastaların %3,1'ine kıyasla fenfluramin alan hastaların yaklaşık %8,1'inde başlangıçtaki vücut ağırlıklarına göre ≥%7 kilo kaybı olmuştur. İştah ve kilodaki azalmalar dozla ilişkili görünmektedir. Hastaların çoğu fenfluramin tedavisine devam ederken zaman içinde kilo almaya devam etmiştir. Status epileptikus ve nöbetler Dravet sendromu faz 3 klinik çalışmalarında, gözlenen status epileptikus sıklığı plasebo grubunda %1,5 ve kombine fenfluramin grubunda %5,1 olmuştur. Lennox-Gastaut sendromu faz 3 klinik çalışmasında, gözlenen status epileptikus sıklığı plasebo grubunda %1 ve fenfluramin grubunda %1,5 olmuştur. Dravet sendromu ve Lennox-Gastaut sendromu faz 3 klinik çalışmalarında status epileptikus nedeniyle ilacı bırakan hasta olmamıştır. Dravet sendromlu hastalarda yapılan kontrollü çalışmalarda plasebo alan hastalara (%9,8) kıyasla fenfluramin ile tedavi edilen hastalarda (%5,1) daha az nöbet bildirilmiştir. Ancak çalışma ilacıyla ilişkili olduğu değerlendirilen nöbetler plasebo alan hastaların %1,5'ine kıyasla fenfluraminle tedavi edilen hastaların %2,8'inde olmak üzere plaseboya kıyasla fenfluraminle tedavi edilen hastalarda daha yaygın olarak bildirilmiştir. Lennox-Gastaut sendromu çalışmasında, fenfluramin ile tedavi edilen hastalarda (%8,1) ve plasebo kullanan hastalarda (%6,1) benzer sıklıkta nöbetler rapor edilmiştir. Ancak çalışma ilacıyla ilişkili olduğu değerlendirilen nöbetler plasebo alan hastaların %1'ine kıyasla fenfluraminle tedavi edilen hastaların %5,6’sında olmak üzere plaseboya kıyasla fenfluraminle tedavi edilen hastalarda daha yaygın olarak bildirilmiştir. Lennox-Gastaut sendromu faz 3 Kohort A çalışmasında tedaviye başladıktan sonra nöbet olaylarının başlangıç ortalama gün sayısı fenfluramin 0,2 mg/kg/gün grubunda 26,3 gün, fenfluramin 0,7 mg/kg/gün grubunda 31,3 gün ve plasebo grubunda 31,3 gün olmuştur. Ekokardiyografik güvenlilik değerlendirmeleri Plasebo kontrollü ve açık etiketli uzatma çalışmalarında 341 Dravet sendromu hastası ve 263 Lennox-Gastaut sendromu hastası için ekokardiyografi yoluyla kalp kapak hastalığı ve pulmoner arteriyel hipertansiyon değerlendirilmiştir. Plasebo kontrollü çalışmalarda veya 3 yıla kadar maruz kalınan açık etiketli uzatma çalışmaları boyunca hiçbir hastada kalp kapak hastalığı veya pulmoner arteriyel hipertansiyon gelişmemiştir. Dravet sendromu çift kör çalışmalarında, 0,2 mg/kg/gün fenfluramin grubundaki hastaların %17,9'unda (n=), 0,4 mg/kg/gün fenfluramin grubundaki hastaların %23,3'ünde (n=), 0,7 mg/kg/gün fenfluramin grubundaki hastaların %22,5'inde (n=) ve plasebo grubundaki hastaların %9,5'inde (n=) eser mitral kapak yetmezliği bildirilmiştir. 0,4 mg/kg/gün fenfluramin grubundaki hastaların %2,3'ünde (n=) hafif mitral kapak yetmezliği bildirilmiştir. 0,7 mg/kg/gün fenfluramin grubundaki hastaların %7,9'unda (n=) eser aort kapak yetmezliği bildirilmiştir. Lennox-Gastaut sendromu çift kör çalışmasında, 0,2 mg/kg/gün fenfluramin grubundaki hastaların %14,8'inde (n=), 0,7 mg/kg/gün fenfluramin grubundaki hastaların %17,6'sında (n=) ve plasebo grubundaki hastaların %22,1'inde (n=) eser mitral kapak yetmezliği bildirilmiştir. 0,7 mg/kg/gün fenfluramin grubundaki hastaların %1,1'inde (n=) hafif mitral kapak yetmezliği bildirilmiştir. 0,2 mg/kg/gün fenfluramin grubundaki hastaların %5,6'sında (n=) ve plasebo grubundaki hastaların %2,3'ünde (n=) eser aort kapak yetmezliği bildirilmiştir. 0,2 mg/kg/gün fenfluramin grubundaki 11 yaşındaki bir hastada hafif aort kapak yetmezliği görülmüştür. Kapak morfolojisinde herhangi bir anormallik gözlenmemiştir ve transözofageal ekokardiyogram ile yapılan tanısal değerlendirme sonucunda bulgu yok düzeyine indirilmiştir. Eser ve hafif mitral yetmezlik ve eser aort yetmezliği, klinik kılavuzlarda tanımlandığı üzere genellikle patolojik olmayan bulgulardır. Eser mitral veya aort yetmezliğinin görüldüğü durumlarda sonuçlar genellikle geçici olmuştur. Pazarlama sonrası deneyimde, bir çocukta Dravet sendromu için fenfluramin (10,12 mg/gün) ile ilişkili pulmoner arteriyel hipertansiyon rapor edilmiştir. Hasta fenfluramini kesmiş ve ilacın kesilmesinin ardından reaksiyon düzelmiştir. Letarji, somnolans ve yorgunluk Dravet sendromlu deneklerde yapılan kontrollü çalışmalarda, fenfluramin tedavi gruplarının tümünde letarji %9,7 oranında yaygın olarak bildirilirken, somnolans ve yorgunluk/asteni sırasıyla %13 ve %17,6 oranında çok yaygın olarak bildirilmiştir. Lennox-Gastaut sendromu kontrollü çalışmasında, fenfluramin tedavi grubunda letarji deneklerin %4,5'inde yaygın olarak bildirilmiştir. Yorgunluk/asteni ve somnolans sırasıyla %16,2 ve %16,2 oranında çok yaygın olarak bildirilmiştir. Letarji, somnolans ve yorgunluk/asteni advers reaksiyonlarının çoğu fenfluramin ile tedavinin ilk 2 haftasında bildirilmiş ve hafif veya orta şiddette olmuştur. Letarji, somnolans ve yorgunluk/asteni nedeniyle tedavi nadiren kesilmiş ve çoğu vakada bu advers olaylar devam eden tedavi ile düzelmiş veya iyileşmiştir. Dravet sendromu kontrollü çalışmalarda, fenfluramin tedavi gruplarındaki deneklerin sırasıyla %0,8'i ve %1,6'sı letarji ve somnolans nedeniyle tedaviyi bırakmıştır. Lennox-Gastaut sendromu çalışma 4 Kohort A’da, fenfluramin tedavi grubundaki deneklerin %1,7'si somnolans nedeniyle tedaviyi bırakmıştır. Gastrointestinal hastalıklar Çocuklarda ve genç yetişkinlerde yapılan Faz 3 Lennox-Gastaut sendromu kontrollü çalışmasında, 14 haftalık titrasyon ve idame dönemlerinde plasebo grubuna kıyasla (sırasıyla %4,1 ve %6,1) tüm fenfluramin gruplarında daha sık diyare (%13,1) ve kusma (%10,6) gözlenmiştir. Çalışma 4 Kohort A'da 0,2 mg/kg/gün ve 0,8 mg/kg/gün fenfluramin gruplarında ishalin başlamasına kadar geçen ortalama süre sırasıyla 25 ve 26,1 gün olurken plasebo grubunda 46 gün; 0,2 mg/kg/gün ve 0,8 mg/kg/gün fenfluramin gruplarında kusmanın başlamasına kadar geçen ortalama süre sırasıyla 29,8 ve 29,1 gün olurken plasebo grubunda 42,8 gün olmuştur. Açık etiketli çalışma yolu ile yapılan Lennox-Gastaut sendromu kontrollü çalışması Kohort A’da, ishal ve kabızlık yüksek doz gruplarında daha sık gözlenmiştir. Diyare başlangıcına kadar geçen ortalama süre >0 <0,4 mg/kg/gün, 0,4 <0,6 mg/kg/gün ve ≥0,6 mg/kg/gün ortalama günlük doz gruplarında sırasıyla 215,7 gün, 95,2 gün ve 79,6 gün olurken, kabızlık başlangıcına kadar geçen ortalama süre >0 <0,4 mg/kg/gün, 0,4 <0,6 mg/kg/gün ve ≥0,6 mg/kg/gün ortalama günlük doz gruplarında sırasıyla 113 gün, 173,7 gün ve 140,1 gün olmuştur. İshal ve kabızlık için bildirilen tüm olaylar hafif veya orta şiddette olmuştur. Enfeksiyonlar ve enfestasyonlar Bronşit (%2), influenza (%2,5), ve pnömoni (%2,5) yaygın olarak bildirilmiştir. Bu enfeksiyonların çoğu fenfluramin tedavi grubunda 2 veya daha fazla denek için bildirilmiş ve plasebo grubunda bildirilmemiştir. Açık etiketli çalışma yolu ile yapılan Lennox-Gastaut sendromu kontrollü çalışmasında, viral gastroenterit ve pnömoni yüksek doz gruplarında daha sık gözlenmiştir. Bildirilen tüm, viral gastroenterit olayları hafif veya orta şiddette olmuştur…