BLEOMITU 15 MG ENJEKSİYONLUK/İNFÜZYONLUK ÇÖZELTİ HAZIRLAMAK İÇIN TOZ (1 ADET)

Bleomisin kemoterapisi alan hastalar deneyimli onkologlar tarafından dikkatle izlenmelidir. Akciğer veya mediastinal radyoterapiyi takiben oldukça titiz bir risk/yarar değerlendirmesi yapılmalıdır. Bleomisin, böbrek fonksiyon bozukluğu durumunda sadece dikkatle ve azaltılmış dozda kullanılmalıdır. Bleomisinin erkek ve kadın germ hücreleri üzerindeki olası mutajenik etkileri nedeniyle, tedavi sırasında ve tedavinin bitiminden sonra 6 aya kadar güvenilir doğum kontrolü sağlanmalıdır. Kan ve lenfatik sistem bozuklukları Bleomisin ve diğer antineoplastik ajanlarla eşzamanlı tedavi gören hastalarda akut miyeloid lösemi ve miyelodisplastik sendrom bildirilmiştir. Pulmoner reaksiyonlar Bleomisin ile tedavi sırasında hastalar herhangi bir pulmoner disfonksiyon belirtisi açısından dikkatle izlenmelidir. Pulmoner reaksiyonlar en ciddi yan etkilerdir ve tedavi edilen hastaların yaklaşık %10’unda tedavi sırasında veya tedavinin bitiminden sonra ortaya çıkar. En yaygın şekli interstisyel pnömonidir. Bu durum derhal teşhis ve tedavi edilmezse, pulmoner fibrozise dönüşebilir. Tedavi edilen hastaların yaklaşık %1’i bu hastalıktan ölmüştür. Bleomisin ile tedavi gören hastaların haftalık olarak göğüs röntgenleri çekilmelidir. Bunlar, kürün tamamlanmasından sonra 4 haftaya kadar çekilmeye devam etmeli ve hastalar yaklaşık 2 ay boyunca klinik inceleme altında tutulmalıdır. Eşzamanlı olarak toraksa radyasyon tedavisi uygulandığında, muhtemelen daha sık olarak incelenmeli veya toraks röntgeni yapılmalıdır. Bleomisin ile tedavi edilmiş hastalarda %100 oksijen ile akciğer fonksiyon testleri kullanılmamalıdır. Alternatif olarak %21’den daha az oksijen kullanan akciğer fonksiyon testleri önerilmektedir. Karbon monoksit için pulmoner difüzyon kapasitesinin aylık analizi planlanabilir. Akciğer fonksiyonu çalışması, özellikle karbon monoksit difüzyonu ve vital kapasitenin ölçülmesi, genellikle akciğer toksisitesinin erken teşhisini mümkün kılar. Pulmoner toksisite hem dozla hem de yaşla ilişkilidir ve 70 yaşın üzerindekilerde ve 400 üniteden fazla toplam doz alan hastalarda daha sık görülür. Torasik ışınlama ve cerrahi anestezi sırasında hiperoksi ile önemli ölçüde artar. Düşük doz alan genç hastalarda da zaman pulmoner toksisite gözlenmiştir. Akciğerlerde damar duvarının elastikiyetinin kısmen tahrip olmasına yol açan vasküler değişiklikler meydana gelir. Bleomisinin neden olduğu pulmoner hasarın en erken belirtisi dispnedir. İnce raller en erken belirtidir. Pulmoner değişiklikler fark edilirse, bunların ilaçtan kaynaklanıp kaynaklanmadığı belirlenene kadar bleomisin tedavisi kesilmelidir. Hastalar geniş spektrumlu antibiyotikler ve kortikosteroidler ile tedavi edilmelidir. Dispne, öksürük, bazal krepitasyonlar veya neoplazmaya veya eşlik eden bir akciğer hastalığına açıkça atfedilemeyen akciğer infiltrasyonu durumunda, bleomisin uygulaması derhal kesilmeli ve hasta bir kortikosteroid ve geniş spektrumlu antibiyotiklerle tedavi edilmelidir. Yüksek oksijen konsantrasyonları dikkatle kullanılmalıdır. Bleomisin sonucu akciğer hasarı oluşması durumunda, bleomisin artık uygulanmamalıdır. Bleomisinin pulmoner toksisitesi toplam 400 ünite dozun aşılmasıyla (yaklaşık 225 Unit/m2 VYA’ya karşılık gelir) dozla ilişkili gibi görünse de, özellikle yaşlı hastalarda, böbrek fonksiyon bozukluğu olan hastalarda, önceden akciğer hastalığı olan hastalarda, torasik radyoterapi öyküsü olan veya eşzamanlı torasik radyoterapi alan hastalarda ve oksijen uygulaması gerektiren hastalarda daha düşük dozlarda da görülebilir. Bu hastalar dikkatle izlenmeli ve hastanın klinik gözlemine dayanarak bleomisin dozu azaltılmalı veya doz aralığı uzatılmalıdır. Bleomisin akciğer kanserli hastalarda çok dikkatli kullanılmalıdır, çünkü bu hastalarda pulmoner toksisite insidansı artmıştır. Uygulanan bleomisin dozunun idrarla değişmeden atıldığından, böbrek fonksiyonunun atılım oranı üzerinde önemli bir etkisi vardır. Böbrek fonksiyon bozukluğu olan hastalara normal dozlar uygulandığında plazma konsantrasyonları önemli ölçüde yükselir. Dikkat gerektiren diğer klinik durumlar arasında, toksisite artabileceğinden ciddi kalp hastalığı veya hepatik disfonksiyonu olan hastalar ve ölümcül sistematik disfonksiyonlar oluşabileceğinden suçiçeği olan hastalar yer alır. Bu tıbbi ürün her dozunda 1 mmol (23 mg)’dan daha az sodyum ihtiva eder; yani aslında sodyum içermez. İdiyosenkratik reaksiyonlar/ aşırı duyarlılık Bleomisin ile tedavi edilen lenfoma hastalarının yaklaşık %1'inde klinik olarak anafilaksiye benzeyen idiyosenkratik reaksiyonlar bildirilmiştir. Reaksiyon hemen veya birkaç saatlik gecikmeden sonra olabilir ve genellikle ilk veya ikinci dozdan sonra ortaya çıkar. Hipotansiyon, konfüzyon, ateş, titreme, hırıltılı solunum ve stridordan oluşur. Tedavi semptomatiktir ve volüm ekspansiyonu, vazopressörler, antihistaminikler ve kortikosteroidleri içerir. Anafilaktoid reaksiyon olasılığı nedeniyle (literatüre göre lenfoma hastalarının %1'inde), hastalara başlangıçta 1-2 ünitelik bir test dozu verilmelidir. Akut reaksiyon görülmezse tam doz uygulanabilir. Diğer Bleomisin kullanımını takiben, özellikle diğer antineoplastik ajanlarla kombinasyon halinde, vasküler toksisite rapor edilmiştir. Olaylar klinik olarak heterojendir ve miyokard enfarktüsü, serebrovasküler olaylar, trombotik mikroanjiyopatiler, örneğin hemolitik üremik sendrom ve serebral arteriti içerir. Üreme yeteneğine sahip yetişkinlerde veya ergenlerde, cinsel bezler üzerindeki etkiler göz önünde bulundurulmalıdır. Diğer sitotoksik aktif maddeler gibi bleomisin de hızla büyüyen tümörleri olan hastalarda tümör lizis sendromunu tetikleyebilir. Uygun destekleyici tedavi ve farmakolojik önlemler bu tür komplikasyonları önleyebilir veya hafifletebilir. Kreatinin klerensi 50 mL/dak'dan düşük olan hastalar dikkatle tedavi edilmeli ve bleomisin uygulaması sırasında böbrek fonksiyonları dikkatle izlenmelidir. Bu hastalarda böbrek fonksiyonları normal olanlara göre daha düşük bleomisin dozları gerekebilir. İntravenöz uygulama Damar ağrısı oluşabilir, bu nedenle enjeksiyon konsantrasyonuna ve uygulama hızına dikkat etmek önemlidir. İntravenöz olarak mümkün olduğunca yavaş enjekte edin. İntramüsküler uygulama Özellikle pediyatrik hastalara uyguluyorsanız, aynı bölgeye ve innerve bölgelere tekrarlanan enjeksiyonlardan kaçının. Enjeksiyon iğnesinin yerleştirilmesi şiddetli ağrıya neden olursa veya kan şırıngaya geri akarsa, iğneyi hemen geri çekin ve farklı bir bölgeye enjekte edin.

Aşağıdaki hastalıkların tedavisinde kullanılır: Baş ve boyun, serviks ve dış genital bölgede skuamöz hücreli karsinom (SCC) Hodgkin lenfoma Yetişkinlerde orta ve yüksek dereceli Hodgkin dışı lenfoma Testiküler karsinoma (seminom ve nonseminom) Malign plevral efüzyonların intraplevral tedavisi Bleomisin monoterapi olarak kullanılabilir, ancak genellikle diğer sitostatikler ve/veya radyoterapi ile kombine edilir.

Bleomisin kemoterapisi alan hastalar deneyimli onkologlar tarafından dikkatle izlenmelidir. Akciğer veya mediastinal radyoterapiyi takiben oldukça titiz bir risk/yarar değerlendirmesi yapılmalıdır. Bleomisin, böbrek fonksiyon bozukluğu durumunda sadece dikkatle ve azaltılmış dozda kullanılmalıdır. Bleomisinin erkek ve kadın germ hücreleri üzerindeki olası mutajenik etkileri nedeniyle, tedavi sırasında ve tedavinin bitiminden sonra 6 aya kadar güvenilir doğum kontrolü sağlanmalıdır. Kan ve lenfatik sistem bozuklukları Bleomisin ve diğer antineoplastik ajanlarla eşzamanlı tedavi gören hastalarda akut miyeloid lösemi ve miyelodisplastik sendrom bildirilmiştir. Pulmoner reaksiyonlar Bleomisin ile tedavi sırasında hastalar herhangi bir pulmoner disfonksiyon belirtisi açısından dikkatle izlenmelidir. Pulmoner reaksiyonlar en ciddi yan etkilerdir ve tedavi edilen hastaların yaklaşık %10’unda tedavi sırasında veya tedavinin bitiminden sonra ortaya çıkar. En yaygın şekli interstisyel pnömonidir. Bu durum derhal teşhis ve tedavi edilmezse, pulmoner fibrozise dönüşebilir. Tedavi edilen hastaların yaklaşık %1’i bu hastalıktan ölmüştür. Bleomisin ile tedavi gören hastaların haftalık olarak göğüs röntgenleri çekilmelidir. Bunlar, kürün tamamlanmasından sonra 4 haftaya kadar çekilmeye devam etmeli ve hastalar yaklaşık 2 ay boyunca klinik inceleme altında tutulmalıdır. Eşzamanlı olarak toraksa radyasyon tedavisi uygulandığında, muhtemelen daha sık olarak incelenmeli veya toraks röntgeni yapılmalıdır. Bleomisin ile tedavi edilmiş hastalarda %100 oksijen ile akciğer fonksiyon testleri kullanılmamalıdır. Alternatif olarak %21’den daha az oksijen kullanan akciğer fonksiyon testleri önerilmektedir. Karbon monoksit için pulmoner difüzyon kapasitesinin aylık analizi planlanabilir. Akciğer fonksiyonu çalışması, özellikle karbon monoksit difüzyonu ve vital kapasitenin ölçülmesi, genellikle akciğer toksisitesinin erken teşhisini mümkün kılar. Pulmoner toksisite hem dozla hem de yaşla ilişkilidir ve 70 yaşın üzerindekilerde ve 400 üniteden fazla toplam doz alan hastalarda daha sık görülür. Torasik ışınlama ve cerrahi anestezi sırasında hiperoksi ile önemli ölçüde artar. Düşük doz alan genç hastalarda da zaman pulmoner toksisite gözlenmiştir. Akciğerlerde damar duvarının elastikiyetinin kısmen tahrip olmasına yol açan vasküler değişiklikler meydana gelir. Bleomisinin neden olduğu pulmoner hasarın en erken belirtisi dispnedir. İnce raller en erken belirtidir. Pulmoner değişiklikler fark edilirse, bunların ilaçtan kaynaklanıp kaynaklanmadığı belirlenene kadar bleomisin tedavisi kesilmelidir. Hastalar geniş spektrumlu antibiyotikler ve kortikosteroidler ile tedavi edilmelidir. Dispne, öksürük, bazal krepitasyonlar veya neoplazmaya veya eşlik eden bir akciğer hastalığına açıkça atfedilemeyen akciğer infiltrasyonu durumunda, bleomisin uygulaması derhal kesilmeli ve hasta bir kortikosteroid ve geniş spektrumlu antibiyotiklerle tedavi edilmelidir. Yüksek oksijen konsantrasyonları dikkatle kullanılmalıdır. Bleomisin sonucu akciğer hasarı oluşması durumunda, bleomisin artık uygulanmamalıdır. Bleomisinin pulmoner toksisitesi toplam 400 ünite dozun aşılmasıyla (yaklaşık 225 Unit/m2 VYA’ya karşılık gelir) dozla ilişkili gibi görünse de, özellikle yaşlı hastalarda, böbrek fonksiyon bozukluğu olan hastalarda, önceden akciğer hastalığı olan hastalarda, torasik radyoterapi öyküsü olan veya eşzamanlı torasik radyoterapi alan hastalarda ve oksijen uygulaması gerektiren hastalarda daha düşük dozlarda da görülebilir. Bu hastalar dikkatle izlenmeli ve hastanın klinik gözlemine dayanarak bleomisin dozu azaltılmalı veya doz aralığı uzatılmalıdır. Bleomisin akciğer kanserli hastalarda çok dikkatli kullanılmalıdır, çünkü bu hastalarda pulmoner toksisite insidansı artmıştır. Uygulanan bleomisin dozunun idrarla değişmeden atıldığından, böbrek fonksiyonunun atılım oranı üzerinde önemli bir etkisi vardır. Böbrek fonksiyon bozukluğu olan hastalara normal dozlar uygulandığında plazma konsantrasyonları önemli ölçüde yükselir. Dikkat gerektiren diğer klinik durumlar arasında, toksisite artabileceğinden ciddi kalp hastalığı veya hepatik disfonksiyonu olan hastalar ve ölümcül sistematik disfonksiyonlar oluşabileceğinden suçiçeği olan hastalar yer alır. Bu tıbbi ürün her dozunda 1 mmol (23 mg)’dan daha az sodyum ihtiva eder; yani aslında sodyum içermez. İdiyosenkratik reaksiyonlar/ aşırı duyarlılık Bleomisin ile tedavi edilen lenfoma hastalarının yaklaşık %1'inde klinik olarak anafilaksiye benzeyen idiyosenkratik reaksiyonlar bildirilmiştir. Reaksiyon hemen veya birkaç saatlik gecikmeden sonra olabilir ve genellikle ilk veya ikinci dozdan sonra ortaya çıkar. Hipotansiyon, konfüzyon, ateş, titreme, hırıltılı solunum ve stridordan oluşur. Tedavi semptomatiktir ve volüm ekspansiyonu, vazopressörler, antihistaminikler ve kortikosteroidleri içerir. Anafilaktoid reaksiyon olasılığı nedeniyle (literatüre göre lenfoma hastalarının %1'inde), hastalara başlangıçta 1-2 ünitelik bir test dozu verilmelidir. Akut reaksiyon görülmezse tam doz uygulanabilir. Diğer Bleomisin kullanımını takiben, özellikle diğer antineoplastik ajanlarla kombinasyon halinde, vasküler toksisite rapor edilmiştir. Olaylar klinik olarak heterojendir ve miyokard enfarktüsü, serebrovasküler olaylar, trombotik mikroanjiyopatiler, örneğin hemolitik üremik sendrom ve serebral arteriti içerir. Üreme yeteneğine sahip yetişkinlerde veya ergenlerde, cinsel bezler üzerindeki etkiler göz önünde bulundurulmalıdır. Diğer sitotoksik aktif maddeler gibi bleomisin de hızla büyüyen tümörleri olan hastalarda tümör lizis sendromunu tetikleyebilir. Uygun destekleyici tedavi ve farmakolojik önlemler bu tür komplikasyonları önleyebilir veya hafifletebilir. Kreatinin klerensi 50 mL/dak'dan düşük olan hastalar dikkatle tedavi edilmeli ve bleomisin uygulaması sırasında böbrek fonksiyonları dikkatle izlenmelidir. Bu hastalarda böbrek fonksiyonları normal olanlara göre daha düşük bleomisin dozları gerekebilir. İntravenöz uygulama Damar ağrısı oluşabilir, bu nedenle enjeksiyon konsantrasyonuna ve uygulama hızına dikkat etmek önemlidir. İntravenöz olarak mümkün olduğunca yavaş enjekte edin. İntramüsküler uygulama Özellikle pediyatrik hastalara uyguluyorsanız, aynı bölgeye ve innerve bölgelere tekrarlanan enjeksiyonlardan kaçının. Enjeksiyon iğnesinin yerleştirilmesi şiddetli ağrıya neden olursa veya kan şırıngaya geri akarsa, iğneyi hemen geri çekin ve farklı bir bölgeye enjekte edin.

Bleomisin ile tedavi edilen 1613 hastada en sık görülen advers reaksiyonlar interstisyel pnömoni ya da pulmoner fibroz (% 10.2) gibi pulmoner belirtiler, deride skleroz, pigmentasyon (% 40.6), ateş ya da rigor (% 39.8), alopesi (% 29.5), anoreksi ve kilo verme (% 27.8), genel halsizlik (% 16), bulantı ve kusma (% 14.6), stomatit (% 13.3) ve tırnak değişiklikleri (% 11.2)’dir. Sıklık sıralaması şu şekildedir: Enfeksiyonlar ve enfestasyonlar Bilinmiyor: Sepsis Neoplazmlar, İyi Huylu, Kötü Huylu ve Bilinmeyen (Kistler ve Polipler dahil) Yaygın olmayan: Tümör ağrısı Kan ve lenf sistemi hastalıkları Yaygın olmayan: Miyelosupresyon lökopeni, nötropeni, trombositopeni, kanama Seyrek: Febril nötropeni Bilinmiyor: Pansitopeni, anemi Bağışıklık sistemi hastalıkları Yaygın: Anafilaksi, aşırı duyarlılık, idiyosenkratik ilaç reaksiyonları Sinir sistemi hastalıkları Yaygın: Baş ağrısı Yaygın olmayan: Baş dönmesi, kafa karışıklığı Kalp hastalıkları Seyrek: Miyokard enfarktüsü, perikardit, göğüs ağrısı Damar hastalıkları Yaygın olmayan: Hipotansiyon Seyrek: Beyin enfarktüsü, trombotik mikroanjiyopatiler, hemolitik-üremik sendrom, serebral arterit, Raynaud fenomeni, arteriyel tromboz, derin ven trombozu Bilinmiyor: Periferik iskemi Solunum, göğüs ve mediastinal hastalıklar Çok yaygın: İnterstisyel pnömoni, pulmoner fibrozis, Dispne Yaygın: Akut solunum sıkıntısı sendromu (ARDS), akciğer yetmezliği, pulmoner emboli Gastointestinal hastalıklar Çok yaygın: İştah azalması, kilo kaybı, mide bulantısı, kusma, mukozit, stomatit Yaygın olmayan: Açısal keilit, ishal Hepato-bilier hastalıklar Yaygın olmayan: Karaciğer yetmezliği Deri ve deri altı doku hastalıkları Çok yaygın: Eritem, pruritus, çatlaklar, kabarma, hiperpigmentasyon, parmak uçlarında hassasiyet ve şişlik, hiperkeratoz, saç dökülmesi Yaygın: Ekzantem, ürtiker, ciltte kızarıklık, endürasyon, ödem, kamçılı dermatit Yaygın olmayan: Tırnaklarda deformasyon ve renk değişikliği, basınç noktalarında bül oluşumu Seyrek: Skleroderma Kas-iskelet sistemi ve bağ dokusu hastalıkları Yaygın olmayan: Kas ve eklem ağrıları Böbrek ve idrar hastalıkları Yaygın olmayan: Oligüri, dizüri, poliüri, idrar retansiyonu Genel bozukluklar ve uygulama bölgesine ilişkin hastalıklar Yaygın: Ateş, titreme, halsizlik Yaygın olmayan: Tümörlü bölgede ağrı, flebit, intravenöz enjeksiyon esnasında ven duvarlarında hipertrofi ve venöz lümende daralma, intramüsküler ya da lokal enjeksiyon esnasında sertleşme Çok seyrek: Tümör lizis sendromu uygulanmasından sonra 45 saat veya daha uzun bir gecikme süresi ile ateş ve titreme gelişebilir. Belirli bir zamanda ateş ve doz arasında bir doz yanıt ilişkisi olduğundan, ateş şiddetli ise, daha kısa aralıklarla azaltılmış doz veya bu ilacın uygulanmasından önce ve/veya sonra antihistaminik ve antipiretik ajanlar uygulanması gibi uygun önlemler alınmalıdır. AIDS hastalarında kutanöz yan etkiler ortaya çıkarsa, tedavi kesilmeli ve devam edilmemelidir. Deri ve mukozal lezyonlar en sık görülen istenmeyen etkilerdir ve tedavi edilen hastaların %50'sine kadarında görülür. Bunlar endurasyon, ödem, eritem, kaşıntı, döküntüler, stria, ülserasyon, kabarma, hiperpigmentasyon, hassasiyet, parmak uçlarında şişme, hiperkeratoz, tırnak değişiklikleri, dirsekler gibi basınç noktalarında bül oluşumu, saç dökülmesi ve stomatitten oluşur. Mukozal ülserler, bleomisinin radyoterapi veya mukoz membranlar için toksik olan diğer ilaçlarla kombinasyonu ile şiddetleniyor gibi görünmektedir. Deri toksisitesi nispeten geç bir aşamada ortaya çıkar ve toplam dozla ilişkilidir; genellikle 150 ila 200 ünite bleomisin uygulamasından sonraki ikinci ve üçüncü haftada gelişir. Bulantı ve kusma gibi gastrointestinal yan etkiler mümkündür, ancak yüksek doz rejimlerinde daha sık görülür. Antiemetikler yardımcı olabilir. İştahsızlık ve kilo kaybı yaygındır ve tedaviden sonra uzun süre devam edebilir. Kemik iliği Bleomisin önemli bir kemik iliği depresan özelliğine sahip görünmemektedir. Bleomisin tedavisi ile bağlantılı olarak ortaya çıkan trombositopeni, trombosit üretiminin azalmasına değil, trombositlerin yıkımının artmasına bağlanmıştır.